[SF] รักข้ามรุ่น part 2 ~ Kyuhyun x Donghae |tbc|
posted on 18 Jun 2008 23:26 by caramel-macchiato in KyuhaeAuthor's talk > ท่าจะยาวเอาจริง ยังไม่จบเลยอ่ะค่ะ ติดตามกันต่อไปนะคะคนแต่งจะได้มีกำลังใจแต่งต่อ
แอบแปะลิ้ง >> |Just for One Day 4 (60%)|
เสียงกรีดร้องของโทรศัพท์ที่มุมห้องพักแพทย์ปลุกให้ร่างสูงของโจคยูฮยอนละสายตาจากคนน่ารักที่นอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าถูกลักหลับ(ทางสายตา)ไปขนาดไหน ชายหนุ่มจิ๊ปากอย่างขัดอารมณ์พลางนึกแช่งชักคนโทรอยู่ในใจ
“สวัสดีครับ ห้องพักแพทย์เวรศัลยกรรมครับ”
“อ้อ....ครับ เคสอะไรครับ?”
คยูฮยอนซักถามเพิ่มเติมอีกสองสามประโยคก็ตัดบทสนทนาก่อนจะเดินมาปลุกรุ่นพี่ที่รัก ซึ่งพอทงเฮได้ยินแค่ว่า “...มีเคสconsult*ครับพี่” ก็ลืมตาตื่นได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจราวกับคนละคน
(*consult การปรึกษามาจากแผนกอื่นของแพทย์เวรที่รับผิดชอบหอผู้ป่วยแผนกนั้นๆ)
อีทงเฮพารุ่นน้องตัวสูงของเขาเดินออกจากลิฟต์ชั้นสิบสามก่อนจะเดินเข้าไปในแผนกกุมารเวชศาสตร์ คยูฮยอนกำลังคิดว่าตัวเองมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่างเพราะทันทีที่ทงเฮเดินไปถึงเคานเตอร์พยาบาลเพื่อถามหาเคสที่ได้consultไป ร่างสูงสง่าน่าเกรงขาม(สำหรับคนอื่นที่ไม่ใช่โจคยูฮยอน)ก็ปรากฏขึ้น
“ทงเฮมาเร็วจริง...รบกวนเวลาพักหรือเปล่าครับ?”
คนฟังที่อาวุโสน้อยสุดถึงกับแอบเบ้หน้าเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ทอดให้นุ่มนวลชวนเคลิบเคลิ้มของชเวซีวอน ลูกชายคนเล็กเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดังของเกาหลีที่กำลังเป็นแพทย์เฉพาะทางด้านกุมารเวชศาสตร์
“ผมอยู่เวรยังไงก็ต้องรับconsultอยู่แล้ว มันเป็นหน้าที่ครับซีวอน” คยูฮยอนลอบยิ้มสมใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงเรียบๆของร่างบางข้างตัวเหมือนไม่ได้เคลิบเคลิ้มตามอย่างเช่นคนทั่วไป เล่นเอาซีวอนหน้ามเสียลงไปถนัดตา
จากนั้นทงเฮก็หันมาหาคยูฮยอนก่อนจะเล่าประวัติของเคสนั้นคร่าวๆแล้วปิดท้ายด้วยการให้หนุ่มรุ่นน้องลองวางแผนการรักษาให้ฟัง
“ยังไงเคสนี้ก็ยังไม่รีบผ่าอย่างที่นายว่านะคยูฮยอน ตอนนี้ก็แค่รอดูฟิล์มเอกซเรย์กับสังเกตอาการไปก่อน ถ้าอาการเปลี่ยนแปลงยังไงค่อยมาว่ากัน....เก่งมาก” ไม่รู้ทำไม กะอีแค่คำชมเล็กน้อยที่มาพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆก็ทำให้คยูฮยอนหัวใจพองฟูราวกับว่าสอบได้เอก็ไม่ปาน
ร่างบางยืนสรุปความเห็นลงในแฟ้มผู้ป่วยอยู่ตรงเคาน์เตอร์พยาบาลประจำวอร์ด ใบหน้าขาวเนียนมีผมนุ่มสลวยระอยู่ข้างแก้มแต่เจ้าตัวกลับไม่นึกรำคาญ จรดปากกาต่อไปโดยไม่นำพา คยูฮยอนที่หันไปเห็นสายตาหวานเชื่อมของศัตรูหัวใจคนที่สองจับจ้องอยู่แต่กับใบหน้าสวยของทงเฮก็ชักเอะใจ ยิ่งเห็นมือแกร่งของซีวอนเอื้อมออกมาก็เลยตัดสินใจพาตัวสูงๆของตนเข้ามาแทรกกลางหน้าตาเฉย
“พี่ทงเฮครับ...ผลเลือดแบบนี้มันแปลได้ไหมครับว่าเด็กคนนี้มาภาวะสูญเสียเกลือแร่.....” ชายหนุ่มตีหน้าตายไม่สนใจกับสายตาพิฆาตที่ซีวอนตั้งใจส่งมาให้แม้แต่น้อย แสดงว่าเค้าเดาถูก ไอ้หน้าหล่อนั่นคิดจะแต๊ะอั๋งพี่ทงเฮของเค้าจริงๆ ไอ้ฉ่อยมือไวเอ๊ย!
หลังจากที่ยืนรอร่างบางอดทน ชเวซีวอนก็ปราดเข้ามาหาทงเฮอย่างว่องไวเพื่อจะส่งรอยยิ้มหล่อหวังละลายหัวใจคนตรงหน้า
“ทงเฮครับ....” ชะงักคำพูดไว้แค่นั้นพลางเหลือบมองรุ่นน้องที่ดีกรีความหล่อไม่แพ้กันแถมยังต้องมาเป็นศัตรูหัวใจ ทำทีให้รู้ว่าเรื่องที่เค้าจะพูดกับร่างบางเป็นเรื่องส่วนตัว แต่โจคยูฮยอนกลับทำเป็นไม่รับรู้ ยืนนิ่งเป็นหุ่นขนาบอยู่อีกข้างของรุ่นพี่ที่รักเสียอย่างนั้น
ซีวอนพยายามข่มความโมโหแล้วหันไปปั้นยิ้มทำคะแนนต่อ
“...พรุ่งนี้วันหยุดทงเฮพอจะให้เกียรติไปทานมื้อเย็นกับผมได้ไหม? พอดีมีร้านอาหารอิตาเลี่ยนเปิดใหม่อยากให้ทงเฮไปทานเป็นเพื่อน”
“อิโธ่ โตจนเลียก้นหมาไม่ถึงยังต้องมีเพื่อนพาไปกินข้าว ไอ้คุณชาย!” ทำอะไรเขาไม่ได้นอกจากนึกด่าในใจ
“อืม....คงไม่ได้เพราะผมอยู่เวรอีกวันนึงครับ” ร่างบางตอบพลางคลี่ยิ้มสวย แต่คนชวนไม่ยอมแพ้
“แล้ววันจันทร์ล่ะครับ?”
“วันจันทร์ผมต้องเตรียมการสอนน้องextern*….” ใบหน้าหวานหันมาเอียงคอถามรุ่นน้องข้างกาย “...พี่มีสอนพวกนายวันอังคารใช่ไหม?”
(extern = นักศึกษาแพทย์ปีหก)
คยูฮยอนเห็นดวงตาใสแจ๋วของคนตรงหน้ามีรอยคาดคั้นอะไรบางอย่างก็เข้าใจ รับสมอ้างอย่างแนบเนียน
“เลคเชอร์เรื่องการดูแลผู้ป่วยหลังผ่าตัดไงครับพี่ทงเฮ” ตอบด้วยใบหน้าของนักศึกษาแพทย์ผู้คงแก่เรียน แล้วหันไปกระตุกยิ้มร้ายๆใส่ร่างสูงอีกด้าน
“แค่นี้รู้หรือยังว่าพี่ทงเฮเค้าไม่อยากไปกะแก ไอ้หน้าหล่อ”
ดูเหมือนซีวอนจะมาพร้อมกับคติที่ว่าความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น
“ทงเฮใจร้าย ปฏิเสธไม่ยอมไปกับผมสองคนเลยสักครั้ง รังเกียจผมใช่ไหมครับ?” ถึงสถานการณ์จะเป็นรองแต่ซีวอนก็รู้ดีว่าร่างบางใจอ่อนแค่ไหน ทำเอาโจคยูฮยอนลุ้นตัวโก่ง
“อย่านะพี่ทงเฮ....อย่า!”
“ถ้างั้นเอาเป็นวันศุกร์แล้วกันนะครับซีวอน”
“หัวเราะทีหลังดังกว่าเว้ย ไอ้น้อง!”
คยูฮยอนไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชเวซีวอนจะกล้าเล่นนอกเกมแบบนี้ เพราะไม่กี่วันหลังจากนั้นพี่ทงเฮก็เรียกเค้าเข้าไปคุยในห้องพักแพทย์โดยมีรุ่นพี่ลีฮยอกแจที่เค้าแสนจะไม่ชอบหน้านั่งอยู่ด้วย บรรยากาศในนั้นดูเครียดจนร่างสูงสัมผัสได้
“ซีวอนเค้ามาบอกพี่เรื่องเคสวันนั้น...ที่นายอยู่เวรกับพี่จำได้ไหมคยูฮยอน?” ใบหน้าหวานของทงเฮในวันนี้ไม่เหมือนเดิม แม้จะมีรอยยิ้มแต่คยูฮยอนรับรู้ได้ว่าดวงตาคู่สวยนั้นกำลังเพ่งมองตัวเค้าอย่างพิจารณา
“จำได้ครับ” หนุ่มรุ่นน้องรับคำอย่างยังไม่เข้าใจอะไรในตอนแรก
“ซีวอนเค้ามาบอกพี่กับฮยอกแจว่าเค้าโทรตามนายให้ไปดูคนไข้แต่นายไม่ยอมไปดูหรือคยูฮยอน?”
นี่มันเรื่องอะไรกันวะ!
คยูฮยอนร้องตะโกนในใจ เค้ากล้าสาบานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่างเลยว่าเค้าไม่ได้ทำแบบนั้นเด็ดขาด ก็หลังจากกลับมาที่ห้องพักแพทย์เค้าโดนตามให้ไปดูแผลคนไข้ที่ชั้นแปดแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
แล้วไอ้หมอนั่นมันเอาอะไรมาพูด!!
“แต่ผมไม่ได้รับโทรศัพท์จากชั้นสิบสามเลยนะครับพี่”
เป็นลีฮยอกแจที่ถอนหายใจยาว “แต่ซีวอนเค้ายืนยันว่าโทรมาจริงๆ”
“พี่ๆเลยคิดว่าผมทำจริงๆสินะครับ” ไม่รู้เพราะความน้อยใจหรืออะไรที่ทำให้คยูฮยอนพูดโพล่งออกไปเช่นนั้น คนอื่นจะคิดยังไงเค้าไม่แคร์ ขอเพียงแต่ทงเฮเชื่อเค้าเท่านั้นก็พอ
“คยูฮยอนอย่าเสียมารยาท!”
พี่ทงเฮ! ขนาดพี่ก็ยังไม่เชื่อผมใช่ไหมครับ?
“ถ้าพี่กับฮยอกแจไม่เชื่อนายก็คงจะรายงานเรื่องนี้ให้อาจารย์ทราบไปแล้ว ไม่เรียกนายมาถามก่อนแบบนี้หรอกนะโจคยูฮยอน! ที่พี่ผิดหวังก็คงจะเป็นเรื่องที่พี่คิดว่านายจะเป็นผู้ใหญ่กว่านี้!” พูดจบร่างบางของอีทงเฮก็ผลุนผลันออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งความรู้สึกผิดท่วมท้นไว้กับคนต้นเรื่อง
|TBC|