[HBD SF] My Idol

posted on 05 Feb 2011 18:13 by caramel-macchiato  in KyuHae

 

[VSF]  My  Idol

Pairing:   Kyuhyun x Donghae

Writer:  sarangHae

Warning : ระวังฟิกสั้น

 

เสียงกรีดร้องที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังมาจากกลุ่มเด็กสาวอีกไม่กี่สิบเมตรด้านหน้า  ฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง   เรียกความสนใจของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีเทาเข้มลายขวางที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของดีมีราคา ไม่แพ้แว่นกันแดดสีดำสนิทบนใบหน้าทั้งๆที่บรรยากาศภายในสนามบินแห่งชาติสิงคโปร์แห่งนี้ก็ออกจะมืดทึมไม่น้อย 

 

จากที่กอดอกหลวมๆรอกระเป๋าเดินทางอยู่มุมสายพาน  โจคยูฮยอนหันไปมอง-ก้อนมนุษย์-ที่ค่อยๆเคลื่อนตัวอย่างทุลักทุเลไปยังประตูทางออกไม่ไกลนั้น

 

“อะไรกันน่ะ?”

“เหมือนจะเป็นดารานะ”

“ดาราสิงคโปร์เหรอ”

“ไม่รู้สิ”

เสียงพูดคุยของสามีภรรยาชาวยุโรปที่ยืนรอกระเป๋าอยู่ใกล้ๆ  ทำเอาโจคยูฮยอนอดฉีกยิ้มออกมาไม่ได้ครั้นพอนึกได้ชายหนุ่มก็กระตุกยิ้มกลับคืน   เหลือเพียงใบหน้าหล่อคมแลดูเฉยเมยเท่านั้น  จะมีก็แต่เพียงสายตาทั้งคู่ที่ยังคงจับจ้อง ณ จุดๆเดิม   ภาพของฝูงมนุษย์ที่ล้อมหน้าล้อมหลังทำเอาแทบมองไม่เห็นใจกลาง   เห็นแค่หมวกไหมพรมสีเทาผลุบๆโผล่ๆอยู่ท่ามกลางบอดี้การ์ดนับสิบ  จนกระทั่งร่างนั้นก้าวขึ้นรถตู้สีดำที่ติดฟิล์มเสียทึบ  ร่างสูงจึงเบือนหน้ากลับมารอกระเป๋าเหมือนเดิม

 

 

 

My Idol

 

โรงแรมSwissotel The Stamford

“เดี๋ยวบ่ายสามครึ่งมีให้สัมภาษณ์สื่อนะ  ส่วนแถลงข่าวเป็นตอนทุ่มนึง”

ร่างบางของคนฟังนอนคว่ำแกว่งขาไปมาเหมือนเด็กๆ  ใบหน้าสวยพยักหงึกๆฟังผู้จัดการส่วนตัวบรีฟงานเป็นรอบที่ล้านแปด

“หิวไหม  เดี๋ยวสั่งรูมเซอร์วิสขึ้นมาให้”

“ไม่ครับพี่ซึงฮวาน” 

ผู้จัดการหนุ่มเลยเดินออกจากห้องพักของนักร้องที่กำลังเป็นที่นิยมไปทั่วเอเชีย 

ร่างบางฉวยเอาไอโฟนรุ่นล่าสุดที่บรรดาแฟนคลับประโคมซื้อให้ขึ้นมา  นิ้วเรียวสไลด์หาเบอร์ๆหนึ่งเพื่อโทรออกแล้วยกเจ้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นแนบหู

“....ชิ  สายไม่ว่าง”

เจ้าตัวเลยเหวี่ยงของในมือไปข้างตัวแบบไม่ใส่ใจ  หัวทุยๆซุกกับหมอนไปมาฮัมเป็นเพลงการ์ตูนที่ชื่นชอบ  หากแต่ยังไม่ทันได้หลับตาเสียงเรียกเข้าที่ตั้งไว้ให้ “คนพิเศษ” ก็ดังขึ้นเสียก่อน

อีทงเฮคว้าไอโฟนขึ้นมารับสาย  ดวงตาเป็นประกายพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

 

 

My Idol

 

โรงแรมSwissotel The Stamford

โจคยูฮยอนปฏิเสธที่จะใช้บริการเบลล์บอยหลังจากเช็คอินที่ฟร้อนท์   ชายหนุ่มลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมก้าวเข้าลิฟท์ไปยังห้องPremium Suite  หลังจากวางข้าวของไว้อย่างไม่ใส่ใจนัก  ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจ้องอยู่ครู่ใหญ่  ก่อนจะกดโทรออก  รอบแรกเหมือนสายจะไม่ว่าง  ร่างสูงลองพยายามอีกครั้ง

-ฮัลโหล?-  เพียงแค่ได้ยินเสียงหวานๆก็ทำให้มุมปากยกยิ้มได้แล้ว

 “ฮัลโหล  เป็นไงบ้าง  ตอนนี้ทำอะไรอยู่  ยุ่งไหม?”

-ไม่อ่ะ  พักได้สองชั่วโมง  เดี๋ยวค่อยออกไปซ้อมข

“งั้นก็พักมากๆล่ะ  แค่นี้นะ“

-โทรมาแค่นี้อ่ะ?- 

พอได้ยินเสียงโวยที่ดังลั่นมาตามสายคยูฮยอนก็อมยิ้มอย่างเอ็นดู   ปากก็บอกไม่คิดถึงอย่างโน้นอย่างนี้แต่จริงๆแล้วเจ้าตัวขี้เหงาขนาดไหนพอจะเดาได้อยู่

“จะลองเล่นsex phoneดูไหมล่ะ?”

-คนบ้า!!!!-   

ชายหนุ่มหัวเราะเสียงรื่น  ถ้าบรรดาลูกน้องในโจกรุ๊ปมาเห็นบอสที่วันๆเอาแต่ทำหน้าดุยิ้มจนตีนกาขึ้นหัวเราะลั่นแบบนี้  คงจะโจษจันไปกันไปเป็นสิบๆปี

-ตอนนี้นายอยู่ไหน  ทำอะไรอยู่-    

“จะเช็คว่าแอบนอกลู่นอกทางหรือเปล่าล่ะสิ”

-ใครจะเช็ค  ของตายแบบนี้ไม่ต้องโทรเช็คให้เสียเวลาหรอก-

คร้าบบบ ไอ้โจคยูฮยอนคนนี้มันเป็นของตาย  แถมนอนตายนิ่งๆอยู่ในกำมือคนที่ตัวเล็กกว่าเป็นคืบซะด้วย  แต่ใครนะที่ร้องไห้จะเป็นจะตายตอนหนังสือแทบลอยด์ในโซลเล่นข่าวเค้ากับนางแบบชื่อดังเมื่อสามปีก่อน (แน่นอนว่าเป็นแค่ข่าวโคมลอย  ไม่งั้นไม่ได้มายืนหล่ออยู่ตรงนี้แน่นอน)

 

-เอาดีๆ  อยู่ที่ไหน  ทำงานอยู่ใช่ไหม  อย่าทำงานหนักนักสิ  เงินทองมันไม่หายไปไหนหรอก  คยูฮยอนก็ตัวเท่านี้  ชั้นเลี้ยงไหวอยู่แล้ว-

คนฟังฟังแล้วก็ชักจะเริ่มกังวล  สมองนึกย้อนไปว่ามีครั้งไหนที่ทำอะไรให้อีกฝ่ายสับสนทางสถานะหรือเปล่า  ถึงได้มาออกปากรับคำจะเลี้ยงดูราวกับเค้าเป็นสาวน้อยไร้ที่พึ่งพาแบบนี้

“เปล่า.ไม่ได้ทำงาน..อยู่สิงคโปร์  กำลังโทรคุยกับภรรยาอยู่”

ปกติถ้าโดนเรียกด้วยสรรพนามนี้เจ้าตัวต้องโวยวายบ้านแตกไปแล้ว  แต่ครั้งนี้คยูฮยอนได้ยินแต่ความเงียบ

“...ฮัลโหล....ดีใจจนเป็นลมไปเลยเหรอ”

-อย่ามาล้อเล่นนะเว้ย  ตอบความจริงมาเดี๋ยวนี้เลย-

“ถ้าไม่เชื่อเดินมาดูที่ห้อง 1309สิ”   น้ำเสียงท้าทายแบบเปิดเผย

-ดีล่ะ  ชั้นเดียวกันซะด้วย  ถ้าไม่เจอนายละก็  เตรียมตัวโดนจับถ่วงแม่น้ำฮันได้เลยตอนชั้นกลับไปน่ะ-

“ชั้นจะรอนะ..ทงเฮ”

กริ๊ก 

วางสายไปซะดื้อๆ จนคนตัวสูงโคลงศีรษะแบบระอา(นิดๆ)ปนเอ็นดู(มากมาย)

ชายหนุ่มรู้สึกว่าคุ้มค่ามากที่ตัดสินใจทิ้งงานทั้งหมดทั้งมวลไว้เบื้องหลัง  แล้วให้เลขาคิมหาตั๋วเครื่องบินมาสิงคโปร์ซึ่งอีกฝ่ายบ่นอุบเนื่องจากเป็นวันตรุษจีนซึ่งผู้คนนิยมเดินทาง  แต่ในเมื่อเป็นความประสงค์ของเจ้านาย เค้าก็มีหน้าที่จัดการให้ทุกอย่างเป็นไปตามควมต้องการของประธานโจกรุ๊ป  นักธุรกิจอันดับต้นของเกาหลี

ส่วนเจ้านายจะไปไหน  ไปทำอะไร หรือไปหาใครไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องใส่ใจ  แต่มั่นใจว่ามันต้องเกี่ยวกับ-ไอดอลหน้าหวาน  ที่เลขาคิมเห็นรูปถ่ายคู่อยู่ในคอนโดของเจ้านายเวลาเอาเอกสารไปให้เซ็นต์ยามเร่งด่วนคนนั้นอย่างแน่นอน 

  

 

My  Idol

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ร่างบางที่ยืนลุกลี้ลุกลนอยู่หน้าห้อง1309จับหมวกไหมพรมใบเก่งให้มันคลุมลงมาถึงกระบอกตา  ไม่รู้ทำไมถึงบ้าจี้เดินมาดูตามคำท้าของอีกฝ่าย   ถ้าเผื่อเปิดมาแล้วเป็นใครที่ไหนไม่รู้   ทงเฮไม่ต้องเอาหัวคลุมปี๊บเดินเหรอ  นึกเปลี่ยนใจจะเดินกลับแต่ประตูห้องเจ้าปัญหาดันเปิดออกมาซะก่อน

“คยูฮยอน!”  ไอ้บ้านี่มันมาจริงๆด้วย! หรือว่าทงเฮตาฝาด

ยังไม่ทันได้ขยี้ตาเพื่อพิสูจน์  ร่างบางก็ลอยหวือเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว

“คยูฮยอนจริงๆด้วย  มาได้ไง?”  ทงเฮเบิ่งมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา   ก็เมื่อเช้าที่โทรร่ำลากันคนตัวสูงบอกว่ามีประชุมบอร์ดไม่ใช่เหรอ

“ขี่อูฐมามั๊ง”  เห็นคนถามทำหน้าตกใจได้น่ารักน่าชัง  คุณชายโจเลยถวายจูบหนักๆเสียทีหนึ่ง 

“อื้ออ...”  มือเล็กทุบไม่เบานักลงบนไหล่กว้างทันทีที่รู้สึกว่าจูบนี้มันชักจะเลยเถิด “...คุยกันก่อนสิ  แล้วทำไมไม่บอกว่าจะมา”

“ก็ใครล่ะที่ทำหน้าหงอยตอนบอกว่าคงฉลองวันเกิดด้วยไม่ได้แล้วน่ะ”  นิ้วเรียวคืบปลายจมูกคนตัวเล็กบิดไปมาเบาๆ

ทงเฮย่นจมูก  ไม่อยากยอมรับให้เสียฟอร์มเลยจริงๆ

“ไหนอ่ะ  ของขวัญ”  คยูฮยอนแบมือเอ่ยปากขอซะดื้อๆเมื่อจับจูงร่างเล็กมานั่งที่ปลายเตียง  ทงเฮพยายามจะสะบัดตัวลงจากตักกว้างและท่อนแขนที่รัดเอาไว้แน่น  ก็มานั่งซ้อนตักแบบนี้ทีไรโดนคนตัวสูงเอากำไรทุกที

“ไม่มี...ก็อยากไม่บอกว่าจะตามมา  ใครมันจะเตรียมของขวัญได้ทันเล่าตาบ้า”  ดิ้นไปก็เหนื่อยเปล่า  เจ้างูเหลือมหน้าหล่อที่ส่งสายตากลืนกินทงเฮอยู่ตอนนี้คงไม่ยอมปล่อยแน่นอน  ยอมๆมันไปสักครั้งสองครั้งคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง (?????) 

“แย่ชะมัด   อุตส่าห์นับวันรอของขวัญจากทงเฮเลยนะเนี่ย”

“เดี๋ยวกลับไปแล้วจะให้นะ...นะครับ คยูฮยอนคนดี”  มือเล็กประคองใบหน้าหล่อๆที่แกล้งทำหน้าผิดหวังได้น่าตบ(ด้วยปาก)  นิ้วโป้งเกลี่ยไปที่ริมฝีปากสีสดด้วยกริยาออดอ้อน

“ขอมัดจำก่อน”

หึ  ไม่เสียชื่อนักธุรกิจใหญ่จริงๆนะ  ทำอะไรไม่ยอมขาดทุนแม้แต่วอนเดียว

อย่าว่าแต่ขาดทุนเลย  ไอ้ท่านประธานคนนี้หวังแค่กำไรเท่านั้นด้วย!

คนตัวเล็กถอนหายใจเสียงดังเป็นการประชด   สงสัยต้องย้ายคณะไปเรียนเศรษฐศาสตร์แทนArt Eng ซะแล้ว  จะได้ไม่ขาดทุนการค้าแฟนตัวเองแบบนี้

“มา..เอาปากมา”

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะเสียงดังจนไหล่กว้างสั่นสะท้าน  ก็ดูเอาเถอะ  มันน่ารักขนาดไหน  คนที่พยายามจูบมัดจำเค้าแต่ทำท่าเหมือนกับกำลังจะอาบน้ำให้หมาที่บ้านแบบนี้

“หัวเราะอะไร  ตกลงจะเอาไหม  มัดจำอ่ะ”  คนตัวเล็กกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายเข้ามาหาตัวเอง อายปนขัดเขิน  คนอุตส่าห์จะเริ่มก่อนนะเว้ย

จูบนี้เริ่มต้นอย่างแผ่วเบาปานขนนกในตอนแรกที่ทงเฮประกบริมฝีปากสีเชอร์รี่ของตัวเองลงไป  แต่แล้วคยูฮยอนก็กลับเป็นคนสายต่อให้มันเร่าร้อนขึ้น  ฝ่ามือใหญ่ประคองแก้มนวลให้รับจูบลึกซึ้ง  อยากจะถ่ายทอดความรักทั้งหมดทั้งมวลลงไปให้คนในอ้อมแขนได้รับรู้

ร่างเล็กเกาะเกี่ยวไหล่กว้างของอีกคนไว้เพื่อพยุงตัว  มือเล็กซุกไซ้ไปตามปกเสื้อสีเข้ม  ยามที่ริมฝีปากของร่างสูงเลาะเล็มเก็บเกี่ยวความหอมกรุ่นของแก้มใสสลับกับการหยอกเย้าใบหูนุ่ม  ฝ่ามือร้อนที่ไม่ยอมแพ้ก็รุกไล่ยึดครองความนุ่มนวลของบั้นเอวและแผ่นหลังภายใต้เสื้อสเวตเตอร์ตัวบาง

“...กอดกันหน่อยนะครับทงเฮ”

“ตอนนี้ไม่ได้กอดอยู่เหรอ”  ยามนี้เป็นคนตัวเล็กบ้างที่กำลังพรมจูบไปตามแนวกรามของคยูฮยอน  กิริยาเหมือนลูกแมวกำลังออดอ้อนของทงเฮยิ่งกระตุ้นความปรารถนาที่ครอบครองร่างกายที่ยั่วยวนแบบไม่ตั้งใจในนาทีนี้

ทันทีที่นิ้วเรียวเลื่อนลงไปพร้อมจะจัดการริดรอนซิปกางเกงยีสน์ตัวหลวมของอีกฝ่าย  ต่อให้หุ้นตกไป1309จุด ก็หยุดคยูฮยอนไม่ได้แล้ว

“...ไม่ได้นะ..เดี๋ยวต้องลงไปสัมภาษณ์นะคยูฮยอน...โธ่ บอกว่าอย่าไง..”  เสียงครางหงิงๆของร่างเล็กที่ตอนนี้นอนหอบระทวยอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์โดยมีร่างสูงร้อนผ่าวทาบทับ  มือนึงพยายามยื้อขอบกางเกงอาร์มานี่เอาไว้  ส่วนอีกมือก็ยันใบหน้าหล่อให้ห่างจากแผ่นอกของตน

แต่นี่...ไม่ใช่ร่างกายที่คยูฮยอนรู้จักดีราวเป็นฝ่ามือตัวเองหรอกหรือ

ดังนั้น  คำห้ามปรามที่แลดูมีเหตุผลแค่ไหน  ก็ไม่สามารถห้ามอารมณ์รักที่มันกำลังพัดโหมอยู่ในอกของชายหนุ่มได้อย่างแน่นอน

 

 

My  Idol

“คนบ้า! บอกว่าเดี๋ยวต้องลงไปสัมภาษณ์ เชื่อกันบ้างซิ”  เห็นยิ้มระรื่นแบบแมวกินปลางย่างหมดแบบไม่เหลือแม้แต่ก้างของคนที่ใส่ชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มแล้วหมั่นไส้ชะมัด   ร่างบางเลยสะบัดหน้าหนี  หันไปคว้าเสื้อผ้าของตนขึ้นมาสวม

“โธ่  ไม่ได้ไปสายซะหน่อย  นี่ยังมีเวลาให้ทงเฮอาบน้ำอีกด้วยนะ”

เออ  ถือว่าเป็นพระคุณล้นหัวเลยสินะ

“อย่างอนสิ   ก็เพราะทงเฮน่ารัก  คยูฮยอนก็เลยอยากรักมากๆไง”  โดนรวบเข้าไปกอดแถมง้องอนด้วยการซุกซบกับซอกคอแบบนี้   ต่อให้มีสิบทงเฮจะไปสู้ไหวได้ยังไง

“ถ้าโดนพี่ซึงดุ  ของขวัญก็อดเลยนะขอบอก” 

คนฟังได้แต่หัวเราะหึหึ  หาได้กลัวคำขู่ไม่

“หมายถึงของขวัญจริงๆ  ไม่ใช่...มะกี้”

“ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักคำ   ทงเฮว่าไงก็ว่าตามกันอยู่แล้วนี่”

“ไปดีกว่า...”   ใช้กำลังเฮือกสุดท้ายสะบัดตัวออกมาขากปลิงหล่อจนได้  ไม่งั้นอาจจะมียกสอง (อ้าว) “...แล้วก็..แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะครับคุณสามี”  พูดจบก็วิ่งปรูดออกจากห้องไป  ทิ้งให้-คุณสามี- ยืนอมยิ้มมุมปากราวกับเทคโอเวอร์บริษัทคู่แข่งได้ก็ไม่ปาน

 

 

My  Idol

 

“พี่ซึง!!!”

ร่างบางที่โผล่พรวดพราดออกมาจากห้อง1309ก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อหันมาเจอคุณผู้จัดการยืนล้วงกระเป๋ามองนาฬิการออยู่หน้าห้อง

“กำลังคิดว่าถ้าอีกห้านาทีไม่ออกมาจะให้รูมเซอร์วิสมาไขกุญแจแล้วนะ”

“พี่สมรู้ร่วมคิดกับเจ้านั่นเหรอ”  แม้แต่ผู้จัดการตัวเองก็ยัง....

“เอาน่า  รีบๆไปเตรียมตัวเถอะ  ไหนๆ..ขอดูซิ..”  จู่ๆคุณพี่ซึงก็จับศิลปินพลิกซ้ายพลิกขวา  ทำอย่างกับตรวจสินค้ามีตำหนืงั้นอ่ะ “...โอเค  คราวนี้ไม่มีรอย  ใช้ได้ๆ  งานแถลงข่าวสินค้าที่พูซานคราวก่อนชั้นแทบเอาปี๊บคลุมหัวตอนเจ้าของผลิตภัณฑ์หันมาถามยิ้มๆว่า  รอยที่คอของคุณลีทงเฮเหมือนรอยจูบเลยนะครับ”

อ๊ากกก  โจคยูฮยอน  ไอ้มนุษย์หื่น! ไอ้จอมทำลายชื่อเสียงไอดอล !!!

THE END

     

[TALK] จบจนได้  ล่าช้าไปหน่อยขออภัยนะคะ  ลงฟิกวันที่พี่ทงเฮมาเมืองไทย  ก็ถือว่าเป็นวันดีชิมิๆ