[HBD SF] My Idol
posted on 05 Feb 2011 18:13 by caramel-macchiato in KyuHae
[VSF] My Idol
Pairing: Kyuhyun x Donghae
Writer: sarangHae
Warning : ระวังฟิกสั้น
เสียงกรีดร้องที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังมาจากกลุ่มเด็กสาวอีกไม่กี่สิบเมตรด้านหน้า ฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เรียกความสนใจของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีเทาเข้มลายขวางที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของดีมีราคา ไม่แพ้แว่นกันแดดสีดำสนิทบนใบหน้าทั้งๆที่บรรยากาศภายในสนามบินแห่งชาติสิงคโปร์แห่งนี้ก็ออกจะมืดทึมไม่น้อย
จากที่กอดอกหลวมๆรอกระเป๋าเดินทางอยู่มุมสายพาน โจคยูฮยอนหันไปมอง-ก้อนมนุษย์-ที่ค่อยๆเคลื่อนตัวอย่างทุลักทุเลไปยังประตูทางออกไม่ไกลนั้น
“อะไรกันน่ะ?”
“เหมือนจะเป็นดารานะ”
“ดาราสิงคโปร์เหรอ”
“ไม่รู้สิ”
เสียงพูดคุยของสามีภรรยาชาวยุโรปที่ยืนรอกระเป๋าอยู่ใกล้ๆ ทำเอาโจคยูฮยอนอดฉีกยิ้มออกมาไม่ได้ครั้นพอนึกได้ชายหนุ่มก็กระตุกยิ้มกลับคืน เหลือเพียงใบหน้าหล่อคมแลดูเฉยเมยเท่านั้น จะมีก็แต่เพียงสายตาทั้งคู่ที่ยังคงจับจ้อง ณ จุดๆเดิม ภาพของฝูงมนุษย์ที่ล้อมหน้าล้อมหลังทำเอาแทบมองไม่เห็นใจกลาง เห็นแค่หมวกไหมพรมสีเทาผลุบๆโผล่ๆอยู่ท่ามกลางบอดี้การ์ดนับสิบ จนกระทั่งร่างนั้นก้าวขึ้นรถตู้สีดำที่ติดฟิล์มเสียทึบ ร่างสูงจึงเบือนหน้ากลับมารอกระเป๋าเหมือนเดิม
My Idol
โรงแรมSwissotel The Stamford
“เดี๋ยวบ่ายสามครึ่งมีให้สัมภาษณ์สื่อนะ ส่วนแถลงข่าวเป็นตอนทุ่มนึง”
ร่างบางของคนฟังนอนคว่ำแกว่งขาไปมาเหมือนเด็กๆ ใบหน้าสวยพยักหงึกๆฟังผู้จัดการส่วนตัวบรีฟงานเป็นรอบที่ล้านแปด
“หิวไหม เดี๋ยวสั่งรูมเซอร์วิสขึ้นมาให้”
“ไม่ครับพี่ซึงฮวาน”
ผู้จัดการหนุ่มเลยเดินออกจากห้องพักของนักร้องที่กำลังเป็นที่นิยมไปทั่วเอเชีย
ร่างบางฉวยเอาไอโฟนรุ่นล่าสุดที่บรรดาแฟนคลับประโคมซื้อให้ขึ้นมา นิ้วเรียวสไลด์หาเบอร์ๆหนึ่งเพื่อโทรออกแล้วยกเจ้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นแนบหู
“....ชิ สายไม่ว่าง”
เจ้าตัวเลยเหวี่ยงของในมือไปข้างตัวแบบไม่ใส่ใจ หัวทุยๆซุกกับหมอนไปมาฮัมเป็นเพลงการ์ตูนที่ชื่นชอบ หากแต่ยังไม่ทันได้หลับตาเสียงเรียกเข้าที่ตั้งไว้ให้ “คนพิเศษ” ก็ดังขึ้นเสียก่อน
อีทงเฮคว้าไอโฟนขึ้นมารับสาย ดวงตาเป็นประกายพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง
My Idol
โรงแรมSwissotel The Stamford
โจคยูฮยอนปฏิเสธที่จะใช้บริการเบลล์บอยหลังจากเช็คอินที่ฟร้อนท์ ชายหนุ่มลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมก้าวเข้าลิฟท์ไปยังห้องPremium Suite หลังจากวางข้าวของไว้อย่างไม่ใส่ใจนัก ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจ้องอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะกดโทรออก รอบแรกเหมือนสายจะไม่ว่าง ร่างสูงลองพยายามอีกครั้ง
-ฮัลโหล?- เพียงแค่ได้ยินเสียงหวานๆก็ทำให้มุมปากยกยิ้มได้แล้ว
“ฮัลโหล เป็นไงบ้าง ตอนนี้ทำอะไรอยู่ ยุ่งไหม?”
-ไม่อ่ะ พักได้สองชั่วโมง เดี๋ยวค่อยออกไปซ้อมข
“งั้นก็พักมากๆล่ะ แค่นี้นะ“
-โทรมาแค่นี้อ่ะ?-
พอได้ยินเสียงโวยที่ดังลั่นมาตามสายคยูฮยอนก็อมยิ้มอย่างเอ็นดู ปากก็บอกไม่คิดถึงอย่างโน้นอย่างนี้แต่จริงๆแล้วเจ้าตัวขี้เหงาขนาดไหนพอจะเดาได้อยู่
“จะลองเล่นsex phoneดูไหมล่ะ?”
-คนบ้า!!!!-
ชายหนุ่มหัวเราะเสียงรื่น ถ้าบรรดาลูกน้องในโจกรุ๊ปมาเห็นบอสที่วันๆเอาแต่ทำหน้าดุยิ้มจนตีนกาขึ้นหัวเราะลั่นแบบนี้ คงจะโจษจันไปกันไปเป็นสิบๆปี
-ตอนนี้นายอยู่ไหน ทำอะไรอยู่-
“จะเช็คว่าแอบนอกลู่นอกทางหรือเปล่าล่ะสิ”
-ใครจะเช็ค ของตายแบบนี้ไม่ต้องโทรเช็คให้เสียเวลาหรอก-
คร้าบบบ ไอ้โจคยูฮยอนคนนี้มันเป็นของตาย แถมนอนตายนิ่งๆอยู่ในกำมือคนที่ตัวเล็กกว่าเป็นคืบซะด้วย แต่ใครนะที่ร้องไห้จะเป็นจะตายตอนหนังสือแทบลอยด์ในโซลเล่นข่าวเค้ากับนางแบบชื่อดังเมื่อสามปีก่อน (แน่นอนว่าเป็นแค่ข่าวโคมลอย ไม่งั้นไม่ได้มายืนหล่ออยู่ตรงนี้แน่นอน)
-เอาดีๆ อยู่ที่ไหน ทำงานอยู่ใช่ไหม อย่าทำงานหนักนักสิ เงินทองมันไม่หายไปไหนหรอก คยูฮยอนก็ตัวเท่านี้ ชั้นเลี้ยงไหวอยู่แล้ว-
คนฟังฟังแล้วก็ชักจะเริ่มกังวล สมองนึกย้อนไปว่ามีครั้งไหนที่ทำอะไรให้อีกฝ่ายสับสนทางสถานะหรือเปล่า ถึงได้มาออกปากรับคำจะเลี้ยงดูราวกับเค้าเป็นสาวน้อยไร้ที่พึ่งพาแบบนี้
“เปล่า.ไม่ได้ทำงาน..อยู่สิงคโปร์ กำลังโทรคุยกับภรรยาอยู่”
ปกติถ้าโดนเรียกด้วยสรรพนามนี้เจ้าตัวต้องโวยวายบ้านแตกไปแล้ว แต่ครั้งนี้คยูฮยอนได้ยินแต่ความเงียบ
“...ฮัลโหล....ดีใจจนเป็นลมไปเลยเหรอ”
-อย่ามาล้อเล่นนะเว้ย ตอบความจริงมาเดี๋ยวนี้เลย-
“ถ้าไม่เชื่อเดินมาดูที่ห้อง 1309สิ” น้ำเสียงท้าทายแบบเปิดเผย
-ดีล่ะ ชั้นเดียวกันซะด้วย ถ้าไม่เจอนายละก็ เตรียมตัวโดนจับถ่วงแม่น้ำฮันได้เลยตอนชั้นกลับไปน่ะ-
“ชั้นจะรอนะ..ทงเฮ”
กริ๊ก
วางสายไปซะดื้อๆ จนคนตัวสูงโคลงศีรษะแบบระอา(นิดๆ)ปนเอ็นดู(มากมาย)
ชายหนุ่มรู้สึกว่าคุ้มค่ามากที่ตัดสินใจทิ้งงานทั้งหมดทั้งมวลไว้เบื้องหลัง แล้วให้เลขาคิมหาตั๋วเครื่องบินมาสิงคโปร์ซึ่งอีกฝ่ายบ่นอุบเนื่องจากเป็นวันตรุษจีนซึ่งผู้คนนิยมเดินทาง แต่ในเมื่อเป็นความประสงค์ของเจ้านาย เค้าก็มีหน้าที่จัดการให้ทุกอย่างเป็นไปตามควมต้องการของประธานโจกรุ๊ป นักธุรกิจอันดับต้นของเกาหลี
ส่วนเจ้านายจะไปไหน ไปทำอะไร หรือไปหาใครไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องใส่ใจ แต่มั่นใจว่ามันต้องเกี่ยวกับ-ไอดอลหน้าหวาน ที่เลขาคิมเห็นรูปถ่ายคู่อยู่ในคอนโดของเจ้านายเวลาเอาเอกสารไปให้เซ็นต์ยามเร่งด่วนคนนั้นอย่างแน่นอน
My Idol
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ร่างบางที่ยืนลุกลี้ลุกลนอยู่หน้าห้อง1309จับหมวกไหมพรมใบเก่งให้มันคลุมลงมาถึงกระบอกตา ไม่รู้ทำไมถึงบ้าจี้เดินมาดูตามคำท้าของอีกฝ่าย ถ้าเผื่อเปิดมาแล้วเป็นใครที่ไหนไม่รู้ ทงเฮไม่ต้องเอาหัวคลุมปี๊บเดินเหรอ นึกเปลี่ยนใจจะเดินกลับแต่ประตูห้องเจ้าปัญหาดันเปิดออกมาซะก่อน
“คยูฮยอน!” ไอ้บ้านี่มันมาจริงๆด้วย! หรือว่าทงเฮตาฝาด
ยังไม่ทันได้ขยี้ตาเพื่อพิสูจน์ ร่างบางก็ลอยหวือเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว
“คยูฮยอนจริงๆด้วย มาได้ไง?” ทงเฮเบิ่งมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา ก็เมื่อเช้าที่โทรร่ำลากันคนตัวสูงบอกว่ามีประชุมบอร์ดไม่ใช่เหรอ
“ขี่อูฐมามั๊ง” เห็นคนถามทำหน้าตกใจได้น่ารักน่าชัง คุณชายโจเลยถวายจูบหนักๆเสียทีหนึ่ง
“อื้ออ...” มือเล็กทุบไม่เบานักลงบนไหล่กว้างทันทีที่รู้สึกว่าจูบนี้มันชักจะเลยเถิด “...คุยกันก่อนสิ แล้วทำไมไม่บอกว่าจะมา”
“ก็ใครล่ะที่ทำหน้าหงอยตอนบอกว่าคงฉลองวันเกิดด้วยไม่ได้แล้วน่ะ” นิ้วเรียวคืบปลายจมูกคนตัวเล็กบิดไปมาเบาๆ
ทงเฮย่นจมูก ไม่อยากยอมรับให้เสียฟอร์มเลยจริงๆ
“ไหนอ่ะ ของขวัญ” คยูฮยอนแบมือเอ่ยปากขอซะดื้อๆเมื่อจับจูงร่างเล็กมานั่งที่ปลายเตียง ทงเฮพยายามจะสะบัดตัวลงจากตักกว้างและท่อนแขนที่รัดเอาไว้แน่น ก็มานั่งซ้อนตักแบบนี้ทีไรโดนคนตัวสูงเอากำไรทุกที
“ไม่มี...ก็อยากไม่บอกว่าจะตามมา ใครมันจะเตรียมของขวัญได้ทันเล่าตาบ้า” ดิ้นไปก็เหนื่อยเปล่า เจ้างูเหลือมหน้าหล่อที่ส่งสายตากลืนกินทงเฮอยู่ตอนนี้คงไม่ยอมปล่อยแน่นอน ยอมๆมันไปสักครั้งสองครั้งคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง (?????)
“แย่ชะมัด อุตส่าห์นับวันรอของขวัญจากทงเฮเลยนะเนี่ย”
“เดี๋ยวกลับไปแล้วจะให้นะ...นะครับ คยูฮยอนคนดี” มือเล็กประคองใบหน้าหล่อๆที่แกล้งทำหน้าผิดหวังได้น่าตบ(ด้วยปาก) นิ้วโป้งเกลี่ยไปที่ริมฝีปากสีสดด้วยกริยาออดอ้อน
“ขอมัดจำก่อน”
หึ ไม่เสียชื่อนักธุรกิจใหญ่จริงๆนะ ทำอะไรไม่ยอมขาดทุนแม้แต่วอนเดียว
อย่าว่าแต่ขาดทุนเลย ไอ้ท่านประธานคนนี้หวังแค่กำไรเท่านั้นด้วย!
คนตัวเล็กถอนหายใจเสียงดังเป็นการประชด สงสัยต้องย้ายคณะไปเรียนเศรษฐศาสตร์แทนArt Eng ซะแล้ว จะได้ไม่ขาดทุนการค้าแฟนตัวเองแบบนี้
“มา..เอาปากมา”
ชายหนุ่มหลุดหัวเราะเสียงดังจนไหล่กว้างสั่นสะท้าน ก็ดูเอาเถอะ มันน่ารักขนาดไหน คนที่พยายามจูบมัดจำเค้าแต่ทำท่าเหมือนกับกำลังจะอาบน้ำให้หมาที่บ้านแบบนี้
“หัวเราะอะไร ตกลงจะเอาไหม มัดจำอ่ะ” คนตัวเล็กกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายเข้ามาหาตัวเอง อายปนขัดเขิน คนอุตส่าห์จะเริ่มก่อนนะเว้ย
จูบนี้เริ่มต้นอย่างแผ่วเบาปานขนนกในตอนแรกที่ทงเฮประกบริมฝีปากสีเชอร์รี่ของตัวเองลงไป แต่แล้วคยูฮยอนก็กลับเป็นคนสายต่อให้มันเร่าร้อนขึ้น ฝ่ามือใหญ่ประคองแก้มนวลให้รับจูบลึกซึ้ง อยากจะถ่ายทอดความรักทั้งหมดทั้งมวลลงไปให้คนในอ้อมแขนได้รับรู้
ร่างเล็กเกาะเกี่ยวไหล่กว้างของอีกคนไว้เพื่อพยุงตัว มือเล็กซุกไซ้ไปตามปกเสื้อสีเข้ม ยามที่ริมฝีปากของร่างสูงเลาะเล็มเก็บเกี่ยวความหอมกรุ่นของแก้มใสสลับกับการหยอกเย้าใบหูนุ่ม ฝ่ามือร้อนที่ไม่ยอมแพ้ก็รุกไล่ยึดครองความนุ่มนวลของบั้นเอวและแผ่นหลังภายใต้เสื้อสเวตเตอร์ตัวบาง
“...กอดกันหน่อยนะครับทงเฮ”
“ตอนนี้ไม่ได้กอดอยู่เหรอ” ยามนี้เป็นคนตัวเล็กบ้างที่กำลังพรมจูบไปตามแนวกรามของคยูฮยอน กิริยาเหมือนลูกแมวกำลังออดอ้อนของทงเฮยิ่งกระตุ้นความปรารถนาที่ครอบครองร่างกายที่ยั่วยวนแบบไม่ตั้งใจในนาทีนี้
ทันทีที่นิ้วเรียวเลื่อนลงไปพร้อมจะจัดการริดรอนซิปกางเกงยีสน์ตัวหลวมของอีกฝ่าย ต่อให้หุ้นตกไป1309จุด ก็หยุดคยูฮยอนไม่ได้แล้ว
“...ไม่ได้นะ..เดี๋ยวต้องลงไปสัมภาษณ์นะคยูฮยอน...โธ่ บอกว่าอย่าไง..” เสียงครางหงิงๆของร่างเล็กที่ตอนนี้นอนหอบระทวยอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์โดยมีร่างสูงร้อนผ่าวทาบทับ มือนึงพยายามยื้อขอบกางเกงอาร์มานี่เอาไว้ ส่วนอีกมือก็ยันใบหน้าหล่อให้ห่างจากแผ่นอกของตน
แต่นี่...ไม่ใช่ร่างกายที่คยูฮยอนรู้จักดีราวเป็นฝ่ามือตัวเองหรอกหรือ
ดังนั้น คำห้ามปรามที่แลดูมีเหตุผลแค่ไหน ก็ไม่สามารถห้ามอารมณ์รักที่มันกำลังพัดโหมอยู่ในอกของชายหนุ่มได้อย่างแน่นอน
My Idol
“คนบ้า! บอกว่าเดี๋ยวต้องลงไปสัมภาษณ์ เชื่อกันบ้างซิ” เห็นยิ้มระรื่นแบบแมวกินปลางย่างหมดแบบไม่เหลือแม้แต่ก้างของคนที่ใส่ชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มแล้วหมั่นไส้ชะมัด ร่างบางเลยสะบัดหน้าหนี หันไปคว้าเสื้อผ้าของตนขึ้นมาสวม
“โธ่ ไม่ได้ไปสายซะหน่อย นี่ยังมีเวลาให้ทงเฮอาบน้ำอีกด้วยนะ”
เออ ถือว่าเป็นพระคุณล้นหัวเลยสินะ
“อย่างอนสิ ก็เพราะทงเฮน่ารัก คยูฮยอนก็เลยอยากรักมากๆไง” โดนรวบเข้าไปกอดแถมง้องอนด้วยการซุกซบกับซอกคอแบบนี้ ต่อให้มีสิบทงเฮจะไปสู้ไหวได้ยังไง
“ถ้าโดนพี่ซึงดุ ของขวัญก็อดเลยนะขอบอก”
คนฟังได้แต่หัวเราะหึหึ หาได้กลัวคำขู่ไม่
“หมายถึงของขวัญจริงๆ ไม่ใช่...มะกี้”
“ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักคำ ทงเฮว่าไงก็ว่าตามกันอยู่แล้วนี่”
“ไปดีกว่า...” ใช้กำลังเฮือกสุดท้ายสะบัดตัวออกมาขากปลิงหล่อจนได้ ไม่งั้นอาจจะมียกสอง (อ้าว) “...แล้วก็..แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะครับคุณสามี” พูดจบก็วิ่งปรูดออกจากห้องไป ทิ้งให้-คุณสามี- ยืนอมยิ้มมุมปากราวกับเทคโอเวอร์บริษัทคู่แข่งได้ก็ไม่ปาน
My Idol
“พี่ซึง!!!”
ร่างบางที่โผล่พรวดพราดออกมาจากห้อง1309ก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อหันมาเจอคุณผู้จัดการยืนล้วงกระเป๋ามองนาฬิการออยู่หน้าห้อง
“กำลังคิดว่าถ้าอีกห้านาทีไม่ออกมาจะให้รูมเซอร์วิสมาไขกุญแจแล้วนะ”
“พี่สมรู้ร่วมคิดกับเจ้านั่นเหรอ” แม้แต่ผู้จัดการตัวเองก็ยัง....
“เอาน่า รีบๆไปเตรียมตัวเถอะ ไหนๆ..ขอดูซิ..” จู่ๆคุณพี่ซึงก็จับศิลปินพลิกซ้ายพลิกขวา ทำอย่างกับตรวจสินค้ามีตำหนืงั้นอ่ะ “...โอเค คราวนี้ไม่มีรอย ใช้ได้ๆ งานแถลงข่าวสินค้าที่พูซานคราวก่อนชั้นแทบเอาปี๊บคลุมหัวตอนเจ้าของผลิตภัณฑ์หันมาถามยิ้มๆว่า รอยที่คอของคุณลีทงเฮเหมือนรอยจูบเลยนะครับ”
อ๊ากกก โจคยูฮยอน ไอ้มนุษย์หื่น! ไอ้จอมทำลายชื่อเสียงไอดอล !!!
THE END