[SF] Baby Love
posted on 09 Nov 2009 09:28 by caramel-macchiato in KyuHae
[SF] Baby Love Kyuhyun x Donghae
Author: sarangHae
Special thx: QhyunGirl สำหรับพล็อตเรื่องค่ะ
Rate: PG
Warning
จบจริงจ้า
“พ่ออ่า....เร็วๆจิ ป่านนี้พี่ทงเฮมาถึงแล้วแน่เลย”
“คยูฮยอนอา...พ่อขอโทษ”
“พ่ออ่ะตื่นสาย คยูฮยอนนี่โกดแล้ว วันนี้เค้าไม่พาพี่ทงเฮมาให้พ่อรู้จักหรอก”
“..........”
“พี่ทงเฮอ่ะ ป๊อบมากๆเลยนะ ใครๆก็อยากนอนข้างๆพี่ทงเฮกันทั้งนั้น คยูฮยอนนี่นอนข้างพี่ทงเฮมาสองครั้ง เยอะกว่าใครในชั้นเลยด้วย”
ร่างสูงผลักหัวทุยๆนั้นอย่างหมั่นไส้ในความแก่แดดแก่ลมเกินเด็กอายุ 5 ขวบของลูกชายตัวเอง กะอีแค่ได้นอนกลางวันข้างๆกันตามปกติของโรงเรียนอนุบาลก็ยังเอามาอวดหน้าตาเฉย
“อ๊ะนั่น!!พ่อ จอดๆๆๆๆคยูฮยอนนี่จะลงตรงนี้ๆๆ” เด็กชายตะโกนลั่นรถจนซีวอนตกใจนึกว่ากำลังจะชนสิบล้อ สองเท้าเหยียบเบรกมิดจนเจ้าตัวเล็กเกือบจะพลัดตกจากเบาะ เด็กชายเปิดประตูผลัวะผวาไปหาร่างจ้อยของเด็กผู้หญิง...เอ๊ เด็กผู้ชายสิวะใส่กางเกงลายสก็อตสีฟ้าแบบลูกชายเค้าเป๊ะแต่หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักสมกับที่เจ้าตัวดีพร่ำพรรณนามาตั้งแต่เข้าอนุบ าลหนึ่งวันแรกว่า “พี่ทงเฮน่ารักที่สุดในโรงเรียนเล้ยยยย!”
คยูฮยอนสะพายเป้สีน้ำตาลให้ทะมัดทะแมงก่อนจะวิ่งดุ๊กๆๆๆไปหาเป้าหมาย พอได้ระยะที่เอื้อมถึงก็.....หมั่บ
“ทายซิใครเอ่ย?”
.......สาบาน ว่านี่คือเด็กห้าขวบ!.....
มือป้อมๆเอื้อมมาปิดตาของร่างที่เตี้ยกว่าเล็กน้อยซึ่งกำลังเดินแจกยิ้มให้เพื่อนร่วมโรงเรียนอย่างอารมณ์ดี
“ใครอ่า...”
“ทายซิๆ”
“พี่ทงเฮนึกไม่ออก” นิ้วป้อมๆจิ้มแก้มตัวเองพลางทำหน้านึก .... “.ใครน้า ..ฮยอกแจเหยอ?”
“ไม่ช่ายยยย ถ้าทายถูกนะ คยูฮยอน....อ๊ะ” หลุดปากบอกไปเองซะได้
“อ๋า คยูฮยอนนี่น่ะเอง..” แกะมือเพื่อนร่วมชั้นได้ พี่ทงเฮก็รวมมือ(อูมๆ)ของอีกคนมากุมไว้
“นึกว่าใคร ไปกันเถอะคยูฮยอนนี่”
เจ้าเด็กแก่แดดฉีกยิ้มกว้างขวางเป็นที่หมั่นไส้แก่เพื่อนอนุบาลหนึ่งทั้งหลายยิ่งนัก เป็นไงล่ะ เจ้าฮยอกแจ เจ้าซองมิน เจ้าท็อป เห็นแมะๆๆวันนี้ชั้นได้ควงพี่ทงเฮมาโรงเรียนด้วยนะเว้ย (แค่จากประตูโรงเรียนเนี่ยนะ)
“คุณพ่อบอกว่าวันนี้เราจะมีเพื่อนใหม่ล่ะฮยอกแจ” พี่ทงเฮพูดพลางตั้งอกตั้งใจระบายสีปลานีโม่ที่คุณครูตูนมอบหมายเป็นงานในช่วงเช้า
“เหรอๆ ชื่ออะไรอ่าทงเฮ....เอ๊ย...พี่ทงเฮ” แหม อีฮยอกแจเกือบลืมบรรดาศักดิ์ที่ร่างจ้อยข้างๆตัวประกาศตั้งแต่วันแรกด้วยความกล้าหาญสมกับเป็นลูกของคุณครูใหญ่ว่า “ใครไม่เรียกเราว่าพี่ เราจะไม่เล่นด้วย!”
“ไม่รู้เหมือนกัน....” พี่ทงเฮสะบัดหน้าดุ๊กดิ๊กจนผมที่คุณครูอีทึกมัดให้ด้วยหนังยางเส้นเล็กกระจาย “...คุณพ่อบอกว่าให้พาเพื่อนใหม่ไปเล่น อย่าให้เค้าเหงา”
....เห็นไหม พี่ทงเฮน่ารักที่สุดอย่างที่คยูฮยอนนี่บอกเลย....
ช่วงก่อนพักทานข้าว ห้องดอกทานตะวันก็ได้เกิดความโกลาหลเมื่อมีชายฉกรรจ์หลายคนเดินไปเดินมาอยู่หน้าชั้นเรียน เด็กๆต่างพากันชะเง้อมองด้วยความสนใจ ก่อนที่เด็กชายตัวเล็กตาโตคนนึงจะก้าวเข้ามาอย่างขลาดเขินเล็กน้อย
หลังจากที่คุณครูตูนแนะนำนักเรียนคนใหม่ของห้องดอกทานตะวัน ทุกคนปรบมือแปะๆตามครูอย่างพร้อมเพรียง (พี่ทงเฮถึงขั้นกระโดดไปมา) แต่คยูฮยอนเริ่มไม่ชอบใจตรงที่เด็กใหม่คนนั้นหันมาบอกว่าจะนั่งกับพี่ทงเฮ
“งั้นมินโฮไปนั่งข้างๆทงเฮนะจ๊ะ”
สงสัยคยูฮยอนคงดูหนังที่พ่อซีวอนเล่นมากเกินไป (ลืมบอกไปว่าซีวอนเป็นถึงพระเอกหนัง ได้รับความนิยมประมาณเดียวกับเคน ธีรเดชในเมืองไทยทีเดียว) พอขาสั้นๆของมินโฮกำลังจะก้าวผ่านหน้าไป คยูฮยอนก็ยื่นขา(ที่ยาวกว่าเล็กน้อย)ออกมาขวางอย่างแนบเนียน(เนอะ) ผลก็คือเชว มินโฮผู้น่าสงสารก็ล้มลงไปจับกบเต็มๆแทบเท้าพี่ทงเฮเลยทีเดียว
ก่อนที่เจ้าตัวร้ายจะได้หัวเราะเต็มเสียงกลับกลายเป็นว่าต้องอ้าปากค้าง
“เจ็บไหมอ่า มินโฮ” พี่ทงเฮแปลงร่างเป็นฟลอเรนซ์ ไนติงเกลไปแล้ว ประคองเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายขึ้นมาด้วยความเห็นใจ
“...เราชื่อทงเฮนะ”
ก่อนจะกระซิบต่อเบาๆ “.....ถ้าไม่เรียกเราว่าพี่ เราไม่เล่นด้วย”
หึหึหึ
หลังจากเดินแถวกลับมาจากกินมื้อกลางวัน กิจวัตรประจำวันของนักเรียนอนุบาลแห่งนี้ก็คือการแปรงฟัน ก่อนจะเข้านอนตอนบ่ายตามหลักสุขอนามัยที่ดี
ปัญหาสงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นป็นประจำในห้องดอกทานตะวันก็คือ ใครจะได้นอนข้างๆพี่ทงเฮ ซึ่งตั้งแต่เปิดเทอมมาได้สองเดือน คุณครูตูนก็จัดระเบียบสังคมด้วยการจัดให้นักเรียนนอนตามเลขที่ซะ แต่ก็มีอะลุ่มอล่วยบ้าง โดยให้นอนกันได้แบบฟรีสไตล์ในวันศุกร์ ก็อย่างที่บอก คยูฮยอนนี่อุตส่าห์ฝ่าฟัน กำจัดคู่แข่งจนได้นอนข้างพี่ทงเฮถึงสองครั้งเชียวนะ นึกแล้วก็ยังชื่นใจ ตอนนอนกอดหมอนข้างอันเล็กแอบคุยกันโดนไม่ให้ครูจับได้ก็ต้องกระซิบกระซาบ จมูกคยูฮยอนก็ได้กลิ่นหอมๆจากแก้มใสๆของพี่ทงเฮจนคยูฮยอนอยากจะทำแบบที่พ่อทำกะบรรดานางเอกในทีวีบ่อยๆ (จุ๊บแก้มนะ อย่าคิดเป็นอื่น)
“หอมจัง พี่ทงเฮใช้แป้งอารายอ่า” เขินนะเนี่ย เด็กก็เขินเป็น
“แป้งเด็กน่ารักไง” นี่ก็ชมตัวเองได้อีก “....แก้มคยูก็หอมนะ แป้งอะไรเหรอ”
“คยูฮยอนนี่ใช้แป้งเด็กแคร์” เค้าแคร์พี่ทงเฮนะ
“เด็กๆนอนได้แล้วนะจ๊ะ อย่าคุยกัน”
“คยู.....คยูฮยอนอ่า”
“คยูฮยอนตื่นเถอะ”
“พี่ทงเฮทำไงดีอ่า คยูฮยอนไม่ยอมตื่นอ่ะ”
ท่านผู้นำขมวดคิ้วพลางทำแก้มป่อง ถ้าคยูฮยอนตื่นช้า ห้องดอกทานตะวันย่อมไปกินนมช้ากว่าห้องอื่น และนั่นเป็นสิ่งที่พื่ทงเฮคนนี้รับไม่ได้
“คยูฮยอนอ่า ถ้าไม่ยอมตื่น พี่ทงเฮจะไม่เล่น พ่อ-แม่-ลูกกะคยูอีกแล้วนะจะบอกให้! เนอะท็อปเนอะ”
ถ้าพี่ทงเฮไม่เล่นพ่อ-แม่-ลูกด้วย แล้วการมาโรงเรียนของโจคยูฮยอนคนนี้จะมีความหมายอันใด
“ตื่นแล้ว คยูฮยอนนี่ตื่นแล้วน้า”
“เด็กดี~” พี่ทงเฮยิ้มน่ารักพร้อมกับหยิกแก้มคนที่เพิ่งตื่นไปมาโดยไม่กลัวว่าเพื่อนจะแก้มช้ำ เล่นเอาบรรดาเด็กมุงทั้งหลายยิ้มค้าง คราวหน้าจะแกล้งไม่ตื่นแบบคยูฮยอนมั่ง พี่ทงเฮจะได้มาบิดแก้มเราด้วยความเอ็นดูแบบนี้ ฮี่ๆๆ
“ตรงนี้ๆๆ กินหมดแล้วคุณครูให้เอาแก้วเปล่าๆมาใส่ตะกร้าสีชมพูอันนี้” พี่ทงเฮช่างเป็นหัวหน้าห้องที่ใส่ใจมากๆ จูงมือจุงไม้พาเพื่อนใหม่ให้ตามติดไปทุกที โดยมีคยูฮยอนนี่ติดสอยห้อยตามไปด้วย
“กินให้หมดด้วยสิมินโฮ....เด็กดีต้องกินนมเยอะๆจะได้โตเร็วๆแบบพี่ทงเฮไง” ได้ข่าวว่าคนพูดก็เตี้ยกว่าเค้านะ
“เค้าไม่ชอบกินนมนี่...”
“...เชอะ เด็กชะมัด” ไม่ต้องบอกว่ามันดังมาจากส่วนไหนของโลก
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดเสริมสร้างกำลังใจจากคยูฮยอนนี่หรือรอยยิ้มหวานๆจากหัวหน้าห้องดอกทานตะวันกันแน่ที่ทำให้สมาชิกใหม ่ยกแก้วในมือขึ้นซดโฮกรวดเดียวจนนมสีขาวกระฉอกรดเสื้อนักเรียนตัวใหม่ของตัวเอง
“อ๊ะ...เปื้อนหมดเลย...เดี๋ยวพี่ทงเฮพาไปล้างนะห้องน้ำอยู่ทางนี้ๆ”
อะไรกันวะ ทำไมอะไรๆก็ดูเป็นใจ เข้าทางเด็กใหม่ซะหมดแบบนี้หล่ะ (ก็ถามคนแต่งเอาสิ) ตกลงเรื่องนี้ใครเป็นพระเอกกันแน่ฟระ ไม่ได้การแล้ว ขืนรอคนแต่งชงบทมาให้ คยูฮยอนนี่คงต้องรอจนพี่ทงเฮลูกสามแน่ๆ
คิดได้ดังนี้พระเอกของเราจึงงัดไม้ตาย ไพ่ใบสุดท้ายขึ้นมาสู้ นมเต็มแก้วที่อยู่ในมือเทราดเสื้อตัวเองซะงั้น
....พรวด....
“อ้าว! คยูฮยอนนี่ก็เสื้อเปื้อนเหมือนกัน เปื้อนกางเกงด้วย ฮยอกแจ....”
กรี๊ดดดดดดดดด
คยูฮยอนนี่อยากจะทึ้งหัวตัวเองให้หลุดติดมือออกมา ตกลงคนแต่งมันเกลียดผมใช่ม้ายยยยย
“..ฮยอกแจอา พามินโฮไปหน่อยนะ เดี๋ยวพี่ทงเฮพาคยูฮยอนนี่ไปเอง” ว่าแล้วพี่ทงเฮก็ลากคยูฮยอนนี่ไปหาคุณครูตูนทันที
อา....จะมีใครงามอย่างมีคุณค่าแบบพี่ทงเฮอีกไหมเนี่ย
ด้วยความที่มีพ่อเป็นดาราเนื้อหอม จึงเป็นเรื่องปกติที่คยูฮยอนนี่ของเราจะต้องถูกทิ้งให้อยู่กับพี่เลี้ยงยามที่ซีวอนต้องไปถ่ายละครที่ต่างจังหวัด เนื่องจากคยูฮยอนนี่เหลือเพียงแต่พ่อเพียงคนเดียวเพราะแม่มาชิงจากไปก่อนวัยอันควร
หากแต่วันนี้ พี่เลี้ยงคนเดิมดันลาไปเยี่ยมบ้านเกิด คุณครูตูนก็ต้องไปงานแต่งงานเพื่อนตอนเย็น คยูฮยอนนี่เลยต้องไปค้างบ้านคุณครูใหญ่อีทึกผู้แสนจะใจดี
“เอ้า เด็กๆไปอาบน้ำกันนะ คยูฮยอนนี่ถอดชุดนัดเรียนออก เดี๋ยวครูจะเอาไปซัก พรุ่งนี้จะได้มีใส่ไง”
อา ให้ถอดเสื้อผ้าต่อหน้า(ว่าที่)แฟนมันจะยังไงๆอยู่น้า ถึงคยูฮยอนนี่หน้าด้านแต่ก็อายเป็นนะ (ยังไงของมัน) ผู้ใหญ่ยังไม่ทันรับรู้เลย มันเหมือนชิงสุกก่อนห่าม แล้วพี่ทงเฮจะคิดยังไงกะหุ่นแมนๆของเราเนี่ย อ้าว.....
หันมาอีกที ข้างตัวของคยูฮยอนนี่ก็เหลือแต่เสื้อผ้ากองนึง ส่วนพี่ทงเฮที่อยู่ในชุดวันเกิดก็วิ่งแถ่ดๆเข้าห้องน้ำไปแล้ว
“เร็วๆเข้าซี่ คยูฮยอนนี่...พี่ทงเฮเรียกว่าคยูได้ไหมอ่า คยูฮยอนนี่มันยาวจัง” พี่ทงเฮแลบลิ้นอย่างซนๆให้กะคนมาใหม่ที่ยังทำเหนียมอยู่ข้างๆอ่างจากุชชี่ที่พ่ออีทึกมาจัดการเปิดน้ำให้
“ละ...แล้วแต่พี่ทงเฮเถอะ” ก็คยูฮยอนนี่เป็นของพี่ทงเฮแล้วนี่นา
“งั้นก็ลงมาเร็วๆเข้า พี่ทงเฮอาบจะเสร็จแล้วนา”
“อา...” คนถูกเรียกค่อยๆหย่อนขาลงในอ่างที่มีฟองเนื้อนุ่มลอยอยู่เต็ม บรรดาปลานีโม่ที่พี่ทงเฮชื่นชอบลอยตุ๊บป่องไปมา ส่วนพี่ทงเฮก็ตีฟองเล่นอย่างสบายอารมณ์
“อาบเสร็จหรือยังเด็กๆ”
“พี่ทงเฮอาบเสร็จแล้วคร้าบคุณพ่อ”
“งั้นพี่ทงเฮช่วยคยูฮยอนนี่อาบหน่อยนะ”
“คร้าบบบผม หันหลังมาสิคยู เดี๋ยวพี่ทงเฮถูหลังให้”
โฮกกกกกกกกกกก คยูฮยอนนี่โชคดีที่สุดในสามโลก พี่ทงเฮถูหลังให้ด้วย คึคึคึ ความสัมพันธ์มันก้าวหน้าไปเร็วจริงๆ พรุ่งนี้จะเปิดตัวกับทุกคนในห้องเลยว่าเรากับพี่ทงเฮเป็นแฟนกันแล้วดีไหมน้า ไม่ดีๆๆ ประกาศให้ทั้งโรงเรียนรับรู้ไปเลยดีกว่า คิดแล้วช่างมีความสุขจริงๆ
“เอ้า คยูฮยอนนี่ออกมาล้างตัวได้แล้ว” เห ทำไมเป็นครูอีทึกแทนที่จะเป็นพี่ทงเฮอ่ะ
“พี่ทงเฮเนี่ย พ่อบอกให้ช่วยคยูฮยอนอาบน้ำ ดูซิ ถูหลังให้สองทีก็เลิกแล้ว บล่าๆๆๆ”
ไม่เป็นไรคยูฮยอน พี่ทงเฮคงจะเขินน่ะ
“ห้ามเล่นกันนะ นอนซะ”
แล้วคุณพ่อซิงเกิ้ลแด๊ดก็ปิดไฟฉับ ปิดประตูห้อง
“คยูหลับยัง”
“พี่ทงเฮหลับยังอ่า”
“ยังเลย มาเล่นกันเถอะ”
“เล่นอะไรดีล่ะ”
“นั่นสิ....”
“เล่นผีผ้าห่มกันไหม” เฮ้ย แกเล่นอะไรกันเนี่ย เรื่องนี้มันPGนะเว้ยไม่ใช่NC เสื้อผ้าต้องอยู่ครบ
“เล่นยังไงเหรอคยู”
“...ไม่รู้เหมือนกัน” เห็นพ่อพูดในละครเวลานอนกับนางเอกว่า เรามาเล่นผีผ้าห่มกันเถอะ
“พี่ทงเฮรู้แล้ว! ก็เอาผ้าห่มมาคลุมเป็นผี ไปหลอกอีกคนไง”
“พี่ทงเฮเก่งจัง”
“อ่า...ชักอยากเล่นแล้วสิ คยูเป็นผีก่อนแล้วกันนะ” พี่ทงเฮยื่นคำขาดพร้อมๆกับยื่นผ้าห่มลายนีโม่ให้ทันที คยูฮยอนนี่ก็รับมาแต่โดยดี
ตอนแรกๆก็วิ่งไล่จับกันโดยไม่มีเสียงเพราะกลัวโดนพ่อว่า พี่ทงเฮพริ้วมาก คยูฮยอนนี่วิ่งไล่มาห้านาทียังจับไม่ได้ไล่ไม่ทันเลย ตอนหลังเลยมีเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังลอดออกไป
“เด็กๆ นอนได้แล้ว” เสียงครูอีทึกลอดมาเตือนโดนที่เจ้าตัวไม่ได้เปิดประตูเข้ามา ซึ่งนั่นถือว่าโชคดีเพราะถ้าเปิดเข้ามาตอนนี้อาจจะตกใจได้เพราะบนเตียงมีคยูฮยอนนี่กับพี่ทงเฮที่นอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มผืน เดียวกัน
“จุ๊ๆๆๆ เดี๋ยวพ่อได้ยิน” พ่อเค้าได้ยินไปแล้วค่ะพี่ทงเฮ
“อดเล่นเลยอ่า”
“นั่นสิ เดี๋ยวชวนพวกฮยอกแจ ซองมิน ทอป มินโฮมาเล่นด้วยกันดีกว่า”
ไม่ด้ายยยยยยยยยย พี่ทงเฮต้องเล่นผีผ้าห่มกับคยูฮยอนนี่เท่าน้านนนน
“แต่ผีผ้าห่มมันต้องเล่นกันสองคนแหละ พ่อซีวอนบอก”
พี่ทงเฮเม้มปากอย่างชั่งใจ
“งั้นคยูมาเล่นกับพี่ทงเฮอีกนะ คิกๆ”
“ฮื่อ”
“งั้นนอนกันเถอะ เอ๊ะ”
“อะไรเหรอ”
พี่ทงเฮลุกขึ้นนั่ง
“ปกติพ่อจะหอมแก้มพี่ทงเฮก่อนนอนอ่า แต่วันนี้พ่อไม่ได้นอนด้วย งั้นคยูหอมแก้มพี่ทงเฮแทนพ่อหน่อยนะ” พูดพลายื่นแก้มขาวนวลให้ทันที
คยูฮยอนกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ไม่ใช่ว่าไม่อยาก แต่มันตื่นเต้น
จุ๊บ
อา ทั้งนุ่ม ทั้งหอม
“เอาล่ะ นอนกันๆๆๆ”
ว่าแล้วพี่ทงเฮก้ล้มตัวลงนอนพร้อมกับดึงตุ๊กตาหินคยูฮยอนนี่ให้ลงมานอนด้วย สองร่างเล็กกุมมือกันในความมืด รอคอยเช้าวันใหม่ที่สดใสจะมาเยือน
จบ
Author: sarangHae
Special thx: QhyunGirl สำหรับพล็อตเรื่องค่ะ
Rate: PG
Warning
จบจริงจ้า
“พ่ออ่า....เร็วๆจิ ป่านนี้พี่ทงเฮมาถึงแล้วแน่เลย”
“คยูฮยอนอา...พ่อขอโทษ”
“พ่ออ่ะตื่นสาย คยูฮยอนนี่โกดแล้ว วันนี้เค้าไม่พาพี่ทงเฮมาให้พ่อรู้จักหรอก”
“..........”
“พี่ทงเฮอ่ะ ป๊อบมากๆเลยนะ ใครๆก็อยากนอนข้างๆพี่ทงเฮกันทั้งนั้น คยูฮยอนนี่นอนข้างพี่ทงเฮมาสองครั้ง เยอะกว่าใครในชั้นเลยด้วย”
ร่างสูงผลักหัวทุยๆนั้นอย่างหมั่นไส้ในความแก่แดดแก่ลมเกินเด็กอายุ 5 ขวบของลูกชายตัวเอง กะอีแค่ได้นอนกลางวันข้างๆกันตามปกติของโรงเรียนอนุบาลก็ยังเอามาอวดหน้าตาเฉย
“อ๊ะนั่น!!พ่อ จอดๆๆๆๆคยูฮยอนนี่จะลงตรงนี้ๆๆ” เด็กชายตะโกนลั่นรถจนซีวอนตกใจนึกว่ากำลังจะชนสิบล้อ สองเท้าเหยียบเบรกมิดจนเจ้าตัวเล็กเกือบจะพลัดตกจากเบาะ เด็กชายเปิดประตูผลัวะผวาไปหาร่างจ้อยของเด็กผู้หญิง...เอ๊ เด็กผู้ชายสิวะใส่กางเกงลายสก็อตสีฟ้าแบบลูกชายเค้าเป๊ะแต่หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักสมกับที่เจ้าตัวดีพร่ำพรรณนามาตั้งแต่เข้าอนุบ าลหนึ่งวันแรกว่า “พี่ทงเฮน่ารักที่สุดในโรงเรียนเล้ยยยย!”
คยูฮยอนสะพายเป้สีน้ำตาลให้ทะมัดทะแมงก่อนจะวิ่งดุ๊กๆๆๆไปหาเป้าหมาย พอได้ระยะที่เอื้อมถึงก็.....หมั่บ
“ทายซิใครเอ่ย?”
.......สาบาน ว่านี่คือเด็กห้าขวบ!.....
มือป้อมๆเอื้อมมาปิดตาของร่างที่เตี้ยกว่าเล็กน้อยซึ่งกำลังเดินแจกยิ้มให้เพื่อนร่วมโรงเรียนอย่างอารมณ์ดี
“ใครอ่า...”
“ทายซิๆ”
“พี่ทงเฮนึกไม่ออก” นิ้วป้อมๆจิ้มแก้มตัวเองพลางทำหน้านึก .... “.ใครน้า ..ฮยอกแจเหยอ?”
“ไม่ช่ายยยย ถ้าทายถูกนะ คยูฮยอน....อ๊ะ” หลุดปากบอกไปเองซะได้
“อ๋า คยูฮยอนนี่น่ะเอง..” แกะมือเพื่อนร่วมชั้นได้ พี่ทงเฮก็รวมมือ(อูมๆ)ของอีกคนมากุมไว้
“นึกว่าใคร ไปกันเถอะคยูฮยอนนี่”
เจ้าเด็กแก่แดดฉีกยิ้มกว้างขวางเป็นที่หมั่นไส้แก่เพื่อนอนุบาลหนึ่งทั้งหลายยิ่งนัก เป็นไงล่ะ เจ้าฮยอกแจ เจ้าซองมิน เจ้าท็อป เห็นแมะๆๆวันนี้ชั้นได้ควงพี่ทงเฮมาโรงเรียนด้วยนะเว้ย (แค่จากประตูโรงเรียนเนี่ยนะ)
“คุณพ่อบอกว่าวันนี้เราจะมีเพื่อนใหม่ล่ะฮยอกแจ” พี่ทงเฮพูดพลางตั้งอกตั้งใจระบายสีปลานีโม่ที่คุณครูตูนมอบหมายเป็นงานในช่วงเช้า
“เหรอๆ ชื่ออะไรอ่าทงเฮ....เอ๊ย...พี่ทงเฮ” แหม อีฮยอกแจเกือบลืมบรรดาศักดิ์ที่ร่างจ้อยข้างๆตัวประกาศตั้งแต่วันแรกด้วยความกล้าหาญสมกับเป็นลูกของคุณครูใหญ่ว่า “ใครไม่เรียกเราว่าพี่ เราจะไม่เล่นด้วย!”
“ไม่รู้เหมือนกัน....” พี่ทงเฮสะบัดหน้าดุ๊กดิ๊กจนผมที่คุณครูอีทึกมัดให้ด้วยหนังยางเส้นเล็กกระจาย “...คุณพ่อบอกว่าให้พาเพื่อนใหม่ไปเล่น อย่าให้เค้าเหงา”
....เห็นไหม พี่ทงเฮน่ารักที่สุดอย่างที่คยูฮยอนนี่บอกเลย....
ช่วงก่อนพักทานข้าว ห้องดอกทานตะวันก็ได้เกิดความโกลาหลเมื่อมีชายฉกรรจ์หลายคนเดินไปเดินมาอยู่หน้าชั้นเรียน เด็กๆต่างพากันชะเง้อมองด้วยความสนใจ ก่อนที่เด็กชายตัวเล็กตาโตคนนึงจะก้าวเข้ามาอย่างขลาดเขินเล็กน้อย
หลังจากที่คุณครูตูนแนะนำนักเรียนคนใหม่ของห้องดอกทานตะวัน ทุกคนปรบมือแปะๆตามครูอย่างพร้อมเพรียง (พี่ทงเฮถึงขั้นกระโดดไปมา) แต่คยูฮยอนเริ่มไม่ชอบใจตรงที่เด็กใหม่คนนั้นหันมาบอกว่าจะนั่งกับพี่ทงเฮ
“งั้นมินโฮไปนั่งข้างๆทงเฮนะจ๊ะ”
สงสัยคยูฮยอนคงดูหนังที่พ่อซีวอนเล่นมากเกินไป (ลืมบอกไปว่าซีวอนเป็นถึงพระเอกหนัง ได้รับความนิยมประมาณเดียวกับเคน ธีรเดชในเมืองไทยทีเดียว) พอขาสั้นๆของมินโฮกำลังจะก้าวผ่านหน้าไป คยูฮยอนก็ยื่นขา(ที่ยาวกว่าเล็กน้อย)ออกมาขวางอย่างแนบเนียน(เนอะ) ผลก็คือเชว มินโฮผู้น่าสงสารก็ล้มลงไปจับกบเต็มๆแทบเท้าพี่ทงเฮเลยทีเดียว
ก่อนที่เจ้าตัวร้ายจะได้หัวเราะเต็มเสียงกลับกลายเป็นว่าต้องอ้าปากค้าง
“เจ็บไหมอ่า มินโฮ” พี่ทงเฮแปลงร่างเป็นฟลอเรนซ์ ไนติงเกลไปแล้ว ประคองเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายขึ้นมาด้วยความเห็นใจ
“...เราชื่อทงเฮนะ”
ก่อนจะกระซิบต่อเบาๆ “.....ถ้าไม่เรียกเราว่าพี่ เราไม่เล่นด้วย”
หึหึหึ
หลังจากเดินแถวกลับมาจากกินมื้อกลางวัน กิจวัตรประจำวันของนักเรียนอนุบาลแห่งนี้ก็คือการแปรงฟัน ก่อนจะเข้านอนตอนบ่ายตามหลักสุขอนามัยที่ดี
ปัญหาสงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นป็นประจำในห้องดอกทานตะวันก็คือ ใครจะได้นอนข้างๆพี่ทงเฮ ซึ่งตั้งแต่เปิดเทอมมาได้สองเดือน คุณครูตูนก็จัดระเบียบสังคมด้วยการจัดให้นักเรียนนอนตามเลขที่ซะ แต่ก็มีอะลุ่มอล่วยบ้าง โดยให้นอนกันได้แบบฟรีสไตล์ในวันศุกร์ ก็อย่างที่บอก คยูฮยอนนี่อุตส่าห์ฝ่าฟัน กำจัดคู่แข่งจนได้นอนข้างพี่ทงเฮถึงสองครั้งเชียวนะ นึกแล้วก็ยังชื่นใจ ตอนนอนกอดหมอนข้างอันเล็กแอบคุยกันโดนไม่ให้ครูจับได้ก็ต้องกระซิบกระซาบ จมูกคยูฮยอนก็ได้กลิ่นหอมๆจากแก้มใสๆของพี่ทงเฮจนคยูฮยอนอยากจะทำแบบที่พ่อทำกะบรรดานางเอกในทีวีบ่อยๆ (จุ๊บแก้มนะ อย่าคิดเป็นอื่น)
“หอมจัง พี่ทงเฮใช้แป้งอารายอ่า” เขินนะเนี่ย เด็กก็เขินเป็น
“แป้งเด็กน่ารักไง” นี่ก็ชมตัวเองได้อีก “....แก้มคยูก็หอมนะ แป้งอะไรเหรอ”
“คยูฮยอนนี่ใช้แป้งเด็กแคร์” เค้าแคร์พี่ทงเฮนะ
“เด็กๆนอนได้แล้วนะจ๊ะ อย่าคุยกัน”
“คยู.....คยูฮยอนอ่า”
“คยูฮยอนตื่นเถอะ”
“พี่ทงเฮทำไงดีอ่า คยูฮยอนไม่ยอมตื่นอ่ะ”
ท่านผู้นำขมวดคิ้วพลางทำแก้มป่อง ถ้าคยูฮยอนตื่นช้า ห้องดอกทานตะวันย่อมไปกินนมช้ากว่าห้องอื่น และนั่นเป็นสิ่งที่พื่ทงเฮคนนี้รับไม่ได้
“คยูฮยอนอ่า ถ้าไม่ยอมตื่น พี่ทงเฮจะไม่เล่น พ่อ-แม่-ลูกกะคยูอีกแล้วนะจะบอกให้! เนอะท็อปเนอะ”
ถ้าพี่ทงเฮไม่เล่นพ่อ-แม่-ลูกด้วย แล้วการมาโรงเรียนของโจคยูฮยอนคนนี้จะมีความหมายอันใด
“ตื่นแล้ว คยูฮยอนนี่ตื่นแล้วน้า”
“เด็กดี~” พี่ทงเฮยิ้มน่ารักพร้อมกับหยิกแก้มคนที่เพิ่งตื่นไปมาโดยไม่กลัวว่าเพื่อนจะแก้มช้ำ เล่นเอาบรรดาเด็กมุงทั้งหลายยิ้มค้าง คราวหน้าจะแกล้งไม่ตื่นแบบคยูฮยอนมั่ง พี่ทงเฮจะได้มาบิดแก้มเราด้วยความเอ็นดูแบบนี้ ฮี่ๆๆ
“ตรงนี้ๆๆ กินหมดแล้วคุณครูให้เอาแก้วเปล่าๆมาใส่ตะกร้าสีชมพูอันนี้” พี่ทงเฮช่างเป็นหัวหน้าห้องที่ใส่ใจมากๆ จูงมือจุงไม้พาเพื่อนใหม่ให้ตามติดไปทุกที โดยมีคยูฮยอนนี่ติดสอยห้อยตามไปด้วย
“กินให้หมดด้วยสิมินโฮ....เด็กดีต้องกินนมเยอะๆจะได้โตเร็วๆแบบพี่ทงเฮไง” ได้ข่าวว่าคนพูดก็เตี้ยกว่าเค้านะ
“เค้าไม่ชอบกินนมนี่...”
“...เชอะ เด็กชะมัด” ไม่ต้องบอกว่ามันดังมาจากส่วนไหนของโลก
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดเสริมสร้างกำลังใจจากคยูฮยอนนี่หรือรอยยิ้มหวานๆจากหัวหน้าห้องดอกทานตะวันกันแน่ที่ทำให้สมาชิกใหม ่ยกแก้วในมือขึ้นซดโฮกรวดเดียวจนนมสีขาวกระฉอกรดเสื้อนักเรียนตัวใหม่ของตัวเอง
“อ๊ะ...เปื้อนหมดเลย...เดี๋ยวพี่ทงเฮพาไปล้างนะห้องน้ำอยู่ทางนี้ๆ”
อะไรกันวะ ทำไมอะไรๆก็ดูเป็นใจ เข้าทางเด็กใหม่ซะหมดแบบนี้หล่ะ (ก็ถามคนแต่งเอาสิ) ตกลงเรื่องนี้ใครเป็นพระเอกกันแน่ฟระ ไม่ได้การแล้ว ขืนรอคนแต่งชงบทมาให้ คยูฮยอนนี่คงต้องรอจนพี่ทงเฮลูกสามแน่ๆ
คิดได้ดังนี้พระเอกของเราจึงงัดไม้ตาย ไพ่ใบสุดท้ายขึ้นมาสู้ นมเต็มแก้วที่อยู่ในมือเทราดเสื้อตัวเองซะงั้น
....พรวด....
“อ้าว! คยูฮยอนนี่ก็เสื้อเปื้อนเหมือนกัน เปื้อนกางเกงด้วย ฮยอกแจ....”
กรี๊ดดดดดดดดด
คยูฮยอนนี่อยากจะทึ้งหัวตัวเองให้หลุดติดมือออกมา ตกลงคนแต่งมันเกลียดผมใช่ม้ายยยยย
“..ฮยอกแจอา พามินโฮไปหน่อยนะ เดี๋ยวพี่ทงเฮพาคยูฮยอนนี่ไปเอง” ว่าแล้วพี่ทงเฮก็ลากคยูฮยอนนี่ไปหาคุณครูตูนทันที
อา....จะมีใครงามอย่างมีคุณค่าแบบพี่ทงเฮอีกไหมเนี่ย
ด้วยความที่มีพ่อเป็นดาราเนื้อหอม จึงเป็นเรื่องปกติที่คยูฮยอนนี่ของเราจะต้องถูกทิ้งให้อยู่กับพี่เลี้ยงยามที่ซีวอนต้องไปถ่ายละครที่ต่างจังหวัด เนื่องจากคยูฮยอนนี่เหลือเพียงแต่พ่อเพียงคนเดียวเพราะแม่มาชิงจากไปก่อนวัยอันควร
หากแต่วันนี้ พี่เลี้ยงคนเดิมดันลาไปเยี่ยมบ้านเกิด คุณครูตูนก็ต้องไปงานแต่งงานเพื่อนตอนเย็น คยูฮยอนนี่เลยต้องไปค้างบ้านคุณครูใหญ่อีทึกผู้แสนจะใจดี
“เอ้า เด็กๆไปอาบน้ำกันนะ คยูฮยอนนี่ถอดชุดนัดเรียนออก เดี๋ยวครูจะเอาไปซัก พรุ่งนี้จะได้มีใส่ไง”
อา ให้ถอดเสื้อผ้าต่อหน้า(ว่าที่)แฟนมันจะยังไงๆอยู่น้า ถึงคยูฮยอนนี่หน้าด้านแต่ก็อายเป็นนะ (ยังไงของมัน) ผู้ใหญ่ยังไม่ทันรับรู้เลย มันเหมือนชิงสุกก่อนห่าม แล้วพี่ทงเฮจะคิดยังไงกะหุ่นแมนๆของเราเนี่ย อ้าว.....
หันมาอีกที ข้างตัวของคยูฮยอนนี่ก็เหลือแต่เสื้อผ้ากองนึง ส่วนพี่ทงเฮที่อยู่ในชุดวันเกิดก็วิ่งแถ่ดๆเข้าห้องน้ำไปแล้ว
“เร็วๆเข้าซี่ คยูฮยอนนี่...พี่ทงเฮเรียกว่าคยูได้ไหมอ่า คยูฮยอนนี่มันยาวจัง” พี่ทงเฮแลบลิ้นอย่างซนๆให้กะคนมาใหม่ที่ยังทำเหนียมอยู่ข้างๆอ่างจากุชชี่ที่พ่ออีทึกมาจัดการเปิดน้ำให้
“ละ...แล้วแต่พี่ทงเฮเถอะ” ก็คยูฮยอนนี่เป็นของพี่ทงเฮแล้วนี่นา
“งั้นก็ลงมาเร็วๆเข้า พี่ทงเฮอาบจะเสร็จแล้วนา”
“อา...” คนถูกเรียกค่อยๆหย่อนขาลงในอ่างที่มีฟองเนื้อนุ่มลอยอยู่เต็ม บรรดาปลานีโม่ที่พี่ทงเฮชื่นชอบลอยตุ๊บป่องไปมา ส่วนพี่ทงเฮก็ตีฟองเล่นอย่างสบายอารมณ์
“อาบเสร็จหรือยังเด็กๆ”
“พี่ทงเฮอาบเสร็จแล้วคร้าบคุณพ่อ”
“งั้นพี่ทงเฮช่วยคยูฮยอนนี่อาบหน่อยนะ”
“คร้าบบบผม หันหลังมาสิคยู เดี๋ยวพี่ทงเฮถูหลังให้”
โฮกกกกกกกกกกก คยูฮยอนนี่โชคดีที่สุดในสามโลก พี่ทงเฮถูหลังให้ด้วย คึคึคึ ความสัมพันธ์มันก้าวหน้าไปเร็วจริงๆ พรุ่งนี้จะเปิดตัวกับทุกคนในห้องเลยว่าเรากับพี่ทงเฮเป็นแฟนกันแล้วดีไหมน้า ไม่ดีๆๆ ประกาศให้ทั้งโรงเรียนรับรู้ไปเลยดีกว่า คิดแล้วช่างมีความสุขจริงๆ
“เอ้า คยูฮยอนนี่ออกมาล้างตัวได้แล้ว” เห ทำไมเป็นครูอีทึกแทนที่จะเป็นพี่ทงเฮอ่ะ
“พี่ทงเฮเนี่ย พ่อบอกให้ช่วยคยูฮยอนอาบน้ำ ดูซิ ถูหลังให้สองทีก็เลิกแล้ว บล่าๆๆๆ”
ไม่เป็นไรคยูฮยอน พี่ทงเฮคงจะเขินน่ะ
“ห้ามเล่นกันนะ นอนซะ”
แล้วคุณพ่อซิงเกิ้ลแด๊ดก็ปิดไฟฉับ ปิดประตูห้อง
“คยูหลับยัง”
“พี่ทงเฮหลับยังอ่า”
“ยังเลย มาเล่นกันเถอะ”
“เล่นอะไรดีล่ะ”
“นั่นสิ....”
“เล่นผีผ้าห่มกันไหม” เฮ้ย แกเล่นอะไรกันเนี่ย เรื่องนี้มันPGนะเว้ยไม่ใช่NC เสื้อผ้าต้องอยู่ครบ
“เล่นยังไงเหรอคยู”
“...ไม่รู้เหมือนกัน” เห็นพ่อพูดในละครเวลานอนกับนางเอกว่า เรามาเล่นผีผ้าห่มกันเถอะ
“พี่ทงเฮรู้แล้ว! ก็เอาผ้าห่มมาคลุมเป็นผี ไปหลอกอีกคนไง”
“พี่ทงเฮเก่งจัง”
“อ่า...ชักอยากเล่นแล้วสิ คยูเป็นผีก่อนแล้วกันนะ” พี่ทงเฮยื่นคำขาดพร้อมๆกับยื่นผ้าห่มลายนีโม่ให้ทันที คยูฮยอนนี่ก็รับมาแต่โดยดี
ตอนแรกๆก็วิ่งไล่จับกันโดยไม่มีเสียงเพราะกลัวโดนพ่อว่า พี่ทงเฮพริ้วมาก คยูฮยอนนี่วิ่งไล่มาห้านาทียังจับไม่ได้ไล่ไม่ทันเลย ตอนหลังเลยมีเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังลอดออกไป
“เด็กๆ นอนได้แล้ว” เสียงครูอีทึกลอดมาเตือนโดนที่เจ้าตัวไม่ได้เปิดประตูเข้ามา ซึ่งนั่นถือว่าโชคดีเพราะถ้าเปิดเข้ามาตอนนี้อาจจะตกใจได้เพราะบนเตียงมีคยูฮยอนนี่กับพี่ทงเฮที่นอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มผืน เดียวกัน
“จุ๊ๆๆๆ เดี๋ยวพ่อได้ยิน” พ่อเค้าได้ยินไปแล้วค่ะพี่ทงเฮ
“อดเล่นเลยอ่า”
“นั่นสิ เดี๋ยวชวนพวกฮยอกแจ ซองมิน ทอป มินโฮมาเล่นด้วยกันดีกว่า”
ไม่ด้ายยยยยยยยยย พี่ทงเฮต้องเล่นผีผ้าห่มกับคยูฮยอนนี่เท่าน้านนนน
“แต่ผีผ้าห่มมันต้องเล่นกันสองคนแหละ พ่อซีวอนบอก”
พี่ทงเฮเม้มปากอย่างชั่งใจ
“งั้นคยูมาเล่นกับพี่ทงเฮอีกนะ คิกๆ”
“ฮื่อ”
“งั้นนอนกันเถอะ เอ๊ะ”
“อะไรเหรอ”
พี่ทงเฮลุกขึ้นนั่ง
“ปกติพ่อจะหอมแก้มพี่ทงเฮก่อนนอนอ่า แต่วันนี้พ่อไม่ได้นอนด้วย งั้นคยูหอมแก้มพี่ทงเฮแทนพ่อหน่อยนะ” พูดพลายื่นแก้มขาวนวลให้ทันที
คยูฮยอนกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ไม่ใช่ว่าไม่อยาก แต่มันตื่นเต้น
จุ๊บ
อา ทั้งนุ่ม ทั้งหอม
“เอาล่ะ นอนกันๆๆๆ”
ว่าแล้วพี่ทงเฮก้ล้มตัวลงนอนพร้อมกับดึงตุ๊กตาหินคยูฮยอนนี่ให้ลงมานอนด้วย สองร่างเล็กกุมมือกันในความมืด รอคอยเช้าวันใหม่ที่สดใสจะมาเยือน
จบ
Tags: donghae, kyuhae, kyuhyun4 Comments