[SF] รักข้ามรุ่น part 2 ~ Kyuhyun x Donghae |tbc|

posted on 18 Jun 2008 23:26 by caramel-macchiato  in Kyuhae

Author's talk  >  ท่าจะยาวเอาจริง   ยังไม่จบเลยอ่ะค่ะ  ติดตามกันต่อไปนะคะคนแต่งจะได้มีกำลังใจแต่งต่อ  

 แอบแปะลิ้ง >>  |Just for One Day 4 (60%)|

 

 

 

เสียงกรีดร้องของโทรศัพท์ที่มุมห้องพักแพทย์ปลุกให้ร่างสูงของโจคยูฮยอนละสายตาจากคนน่ารักที่นอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าถูกลักหลับ(ทางสายตา)ไปขนาดไหน   ชายหนุ่มจิ๊ปากอย่างขัดอารมณ์พลางนึกแช่งชักคนโทรอยู่ในใจ

 

 

สวัสดีครับ ห้องพักแพทย์เวรศัลยกรรมครับ

 

 

อ้อ....ครับ  เคสอะไรครับ?”  

 

 

 

คยูฮยอนซักถามเพิ่มเติมอีกสองสามประโยคก็ตัดบทสนทนาก่อนจะเดินมาปลุกรุ่นพี่ที่รัก  ซึ่งพอทงเฮได้ยินแค่ว่า   ...มีเคสconsult*ครับพี่     ก็ลืมตาตื่นได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจราวกับคนละคน

(*consult  การปรึกษามาจากแผนกอื่นของแพทย์เวรที่รับผิดชอบหอผู้ป่วยแผนกนั้นๆ)

 

 

 

 

 

อีทงเฮพารุ่นน้องตัวสูงของเขาเดินออกจากลิฟต์ชั้นสิบสามก่อนจะเดินเข้าไปในแผนกกุมารเวชศาสตร์   คยูฮยอนกำลังคิดว่าตัวเองมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่างเพราะทันทีที่ทงเฮเดินไปถึงเคานเตอร์พยาบาลเพื่อถามหาเคสที่ได้consultไป   ร่างสูงสง่าน่าเกรงขาม(สำหรับคนอื่นที่ไม่ใช่โจคยูฮยอน)ก็ปรากฏขึ้น

 

 

ทงเฮมาเร็วจริง...รบกวนเวลาพักหรือเปล่าครับ?”  

 

 

 

คนฟังที่อาวุโสน้อยสุดถึงกับแอบเบ้หน้าเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ทอดให้นุ่มนวลชวนเคลิบเคลิ้มของชเวซีวอน  ลูกชายคนเล็กเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดังของเกาหลีที่กำลังเป็นแพทย์เฉพาะทางด้านกุมารเวชศาสตร์

 

 

ผมอยู่เวรยังไงก็ต้องรับconsultอยู่แล้ว  มันเป็นหน้าที่ครับซีวอน  คยูฮยอนลอบยิ้มสมใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงเรียบๆของร่างบางข้างตัวเหมือนไม่ได้เคลิบเคลิ้มตามอย่างเช่นคนทั่วไป   เล่นเอาซีวอนหน้ามเสียลงไปถนัดตา

 

 

 

 

จากนั้นทงเฮก็หันมาหาคยูฮยอนก่อนจะเล่าประวัติของเคสนั้นคร่าวๆแล้วปิดท้ายด้วยการให้หนุ่มรุ่นน้องลองวางแผนการรักษาให้ฟัง

 

 

ยังไงเคสนี้ก็ยังไม่รีบผ่าอย่างที่นายว่านะคยูฮยอน    ตอนนี้ก็แค่รอดูฟิล์มเอกซเรย์กับสังเกตอาการไปก่อน   ถ้าอาการเปลี่ยนแปลงยังไงค่อยมาว่ากัน....เก่งมาก  ไม่รู้ทำไม  กะอีแค่คำชมเล็กน้อยที่มาพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆก็ทำให้คยูฮยอนหัวใจพองฟูราวกับว่าสอบได้เอก็ไม่ปาน

 

 

ร่างบางยืนสรุปความเห็นลงในแฟ้มผู้ป่วยอยู่ตรงเคาน์เตอร์พยาบาลประจำวอร์ด  ใบหน้าขาวเนียนมีผมนุ่มสลวยระอยู่ข้างแก้มแต่เจ้าตัวกลับไม่นึกรำคาญ   จรดปากกาต่อไปโดยไม่นำพา   คยูฮยอนที่หันไปเห็นสายตาหวานเชื่อมของศัตรูหัวใจคนที่สองจับจ้องอยู่แต่กับใบหน้าสวยของทงเฮก็ชักเอะใจ   ยิ่งเห็นมือแกร่งของซีวอนเอื้อมออกมาก็เลยตัดสินใจพาตัวสูงๆของตนเข้ามาแทรกกลางหน้าตาเฉย

 

 

พี่ทงเฮครับ...ผลเลือดแบบนี้มันแปลได้ไหมครับว่าเด็กคนนี้มาภาวะสูญเสียเกลือแร่.....   ชายหนุ่มตีหน้าตายไม่สนใจกับสายตาพิฆาตที่ซีวอนตั้งใจส่งมาให้แม้แต่น้อย  แสดงว่าเค้าเดาถูก  ไอ้หน้าหล่อนั่นคิดจะแต๊ะอั๋งพี่ทงเฮของเค้าจริงๆ   ไอ้ฉ่อยมือไวเอ๊ย!

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่ยืนรอร่างบางอดทน  ชเวซีวอนก็ปราดเข้ามาหาทงเฮอย่างว่องไวเพื่อจะส่งรอยยิ้มหล่อหวังละลายหัวใจคนตรงหน้า

 

 

ทงเฮครับ....  ชะงักคำพูดไว้แค่นั้นพลางเหลือบมองรุ่นน้องที่ดีกรีความหล่อไม่แพ้กันแถมยังต้องมาเป็นศัตรูหัวใจ   ทำทีให้รู้ว่าเรื่องที่เค้าจะพูดกับร่างบางเป็นเรื่องส่วนตัว   แต่โจคยูฮยอนกลับทำเป็นไม่รับรู้   ยืนนิ่งเป็นหุ่นขนาบอยู่อีกข้างของรุ่นพี่ที่รักเสียอย่างนั้น

 

 

ซีวอนพยายามข่มความโมโหแล้วหันไปปั้นยิ้มทำคะแนนต่อ

 

 

...พรุ่งนี้วันหยุดทงเฮพอจะให้เกียรติไปทานมื้อเย็นกับผมได้ไหม?  พอดีมีร้านอาหารอิตาเลี่ยนเปิดใหม่อยากให้ทงเฮไปทานเป็นเพื่อน

 

 

 

อิโธ่  โตจนเลียก้นหมาไม่ถึงยังต้องมีเพื่อนพาไปกินข้าว  ไอ้คุณชาย!”     ทำอะไรเขาไม่ได้นอกจากนึกด่าในใจ

 

 

 

อืม....คงไม่ได้เพราะผมอยู่เวรอีกวันนึงครับ   ร่างบางตอบพลางคลี่ยิ้มสวย   แต่คนชวนไม่ยอมแพ้

 

 

แล้ววันจันทร์ล่ะครับ?”  

 

 

วันจันทร์ผมต้องเตรียมการสอนน้องextern*….”      ใบหน้าหวานหันมาเอียงคอถามรุ่นน้องข้างกาย   ...พี่มีสอนพวกนายวันอังคารใช่ไหม?”

(extern = นักศึกษาแพทย์ปีหก)

 

 

 

คยูฮยอนเห็นดวงตาใสแจ๋วของคนตรงหน้ามีรอยคาดคั้นอะไรบางอย่างก็เข้าใจ   รับสมอ้างอย่างแนบเนียน

 

 

เลคเชอร์เรื่องการดูแลผู้ป่วยหลังผ่าตัดไงครับพี่ทงเฮ   ตอบด้วยใบหน้าของนักศึกษาแพทย์ผู้คงแก่เรียน แล้วหันไปกระตุกยิ้มร้ายๆใส่ร่างสูงอีกด้าน

 

 

 

แค่นี้รู้หรือยังว่าพี่ทงเฮเค้าไม่อยากไปกะแก  ไอ้หน้าหล่อ

 

 

 

 

ดูเหมือนซีวอนจะมาพร้อมกับคติที่ว่าความพยายามอยู่ที่ไหน  ความสำเร็จอยู่ที่นั่น

 

 

ทงเฮใจร้าย   ปฏิเสธไม่ยอมไปกับผมสองคนเลยสักครั้ง  รังเกียจผมใช่ไหมครับ?”   ถึงสถานการณ์จะเป็นรองแต่ซีวอนก็รู้ดีว่าร่างบางใจอ่อนแค่ไหน   ทำเอาโจคยูฮยอนลุ้นตัวโก่ง

 

 

 

อย่านะพี่ทงเฮ....อย่า!”

 

 

 

ถ้างั้นเอาเป็นวันศุกร์แล้วกันนะครับซีวอน

 

 

หัวเราะทีหลังดังกว่าเว้ย  ไอ้น้อง!”

 

 

 

 

 

 

คยูฮยอนไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชเวซีวอนจะกล้าเล่นนอกเกมแบบนี้   เพราะไม่กี่วันหลังจากนั้นพี่ทงเฮก็เรียกเค้าเข้าไปคุยในห้องพักแพทย์โดยมีรุ่นพี่ลีฮยอกแจที่เค้าแสนจะไม่ชอบหน้านั่งอยู่ด้วย   บรรยากาศในนั้นดูเครียดจนร่างสูงสัมผัสได้

 

 

 

 

ซีวอนเค้ามาบอกพี่เรื่องเคสวันนั้น...ที่นายอยู่เวรกับพี่จำได้ไหมคยูฮยอน?”  ใบหน้าหวานของทงเฮในวันนี้ไม่เหมือนเดิม   แม้จะมีรอยยิ้มแต่คยูฮยอนรับรู้ได้ว่าดวงตาคู่สวยนั้นกำลังเพ่งมองตัวเค้าอย่างพิจารณา

 

 

จำได้ครับ   หนุ่มรุ่นน้องรับคำอย่างยังไม่เข้าใจอะไรในตอนแรก

 

 

ซีวอนเค้ามาบอกพี่กับฮยอกแจว่าเค้าโทรตามนายให้ไปดูคนไข้แต่นายไม่ยอมไปดูหรือคยูฮยอน?” 

 

 

 

นี่มันเรื่องอะไรกันวะ!

 

 

คยูฮยอนร้องตะโกนในใจ   เค้ากล้าสาบานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่างเลยว่าเค้าไม่ได้ทำแบบนั้นเด็ดขาด   ก็หลังจากกลับมาที่ห้องพักแพทย์เค้าโดนตามให้ไปดูแผลคนไข้ที่ชั้นแปดแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

 

แล้วไอ้หมอนั่นมันเอาอะไรมาพูด!!

 

 

 

แต่ผมไม่ได้รับโทรศัพท์จากชั้นสิบสามเลยนะครับพี่ 

 

 

เป็นลีฮยอกแจที่ถอนหายใจยาว  แต่ซีวอนเค้ายืนยันว่าโทรมาจริงๆ

 

 

พี่ๆเลยคิดว่าผมทำจริงๆสินะครับ  ไม่รู้เพราะความน้อยใจหรืออะไรที่ทำให้คยูฮยอนพูดโพล่งออกไปเช่นนั้น   คนอื่นจะคิดยังไงเค้าไม่แคร์   ขอเพียงแต่ทงเฮเชื่อเค้าเท่านั้นก็พอ

 

 

คยูฮยอนอย่าเสียมารยาท!”

 

 

 

พี่ทงเฮ!   ขนาดพี่ก็ยังไม่เชื่อผมใช่ไหมครับ?

 

 

 

ถ้าพี่กับฮยอกแจไม่เชื่อนายก็คงจะรายงานเรื่องนี้ให้อาจารย์ทราบไปแล้ว   ไม่เรียกนายมาถามก่อนแบบนี้หรอกนะโจคยูฮยอน!  ที่พี่ผิดหวังก็คงจะเป็นเรื่องที่พี่คิดว่านายจะเป็นผู้ใหญ่กว่านี้!”   พูดจบร่างบางของอีทงเฮก็ผลุนผลันออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว  ทิ้งความรู้สึกผิดท่วมท้นไว้กับคนต้นเรื่อง

 

 

 |TBC|