CoffeeLover's planet

 

Author's talk: ฟิกยาวที่ได้แรงบันดาลใจจากเพลง Just for One Day ของCSJH featuring Kyuhyun  ตอนแรกสั้นไปหน่อยแต่จะแก้ตัวด้วยการมาต่อให้เร็วขึ้นนะคะ  หวังว่าจะชอบกัน  

 

|Just for One Day|  

 

 

 

ไม่มีใครกะเกณฑ์เรื่องของความรักได้  

ว่าจะให้มันมาเมื่อไร

ว่าใครจะได้มันไป

ว่าสุดท้ายจะจบลงเช่นไร   

 

 

ร่างบางของชายหนุ่มผิวราวกับหิมะแรกวิ่งฝ่าหญิงชายรุ่นราวคราวเดียวกันที่จับกลุ่มคุยอย่างออกรสอยู่ด้านหน้าหอประชุมใหญ่   ตาเรียวสวยซึ่งเป็นจุดเด่นของใบหน้าจับอยู่ที่นาฬิกาข้อมือแบบสปอร์ตไม่ต่ำกว่าห้าครั้งในรอบสามนาที 

 

“ทงเฮ!  ทางนี้!” เจ้าของชื่อหยุดวิ่งทันทีราวกับใครมาสับสวิตช์   หันรีหันขวางหาที่มาของเสียงอยู่อึดใจก่อนที่ริมฝีปากสีชมพูสดจะคลี่ยิ้มให้คนเรียกที่ยืนกอดอกรออยู่ไม่ไกล 

 

“ขอโทษทีซองมิน  พอดีทำตั๋วเดือนหาย  แล้วก็....”

 

“พอๆๆ  ยังไม่ต้องพูด  รีบไปเซ็นชื่อก่อนเร็วเข้า”   ซองมินพูดพลางดุนหลังของเพื่อนรักไปทางโต๊ะลงทะเบียนตัวยาวที่มีคนยืนเซ็นชื่ออยู่เพียงประปรายเนื่องจากคนส่วนใหญ่ได้ทยอยเดินเข้าไปจับจองที่นั่งในห้องประชุมเรียบร้อยแล้ว 

 

“ละ...แล้วคณะเราอยู่แผ่นไหนล่ะซองมิน?”   ร่างบางกวาดตามองกระดาษสีขาวที่มีรายชื่อนักศึกษาหลากหลายคณะพิมพ์เต็มพรืดซึ่งวางเรียงกันอยู่บนโต๊ะอย่างสับสน   เมื่อไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการใบหน้าน่ารักจึงหันมาด้านหลังแต่กลับพบว่าอีกคนกำลังเดินไปทางห้องน้ำพร้อมกับทำสัญญาณมือว่า...เดี๋ยวมา 

 

ทงเฮกัดริมฝีปากล่างอย่างเคยชินเวลาต้องใช้ความคิด   ดวงตาเรียวไล่อ่านหัวกระดาษจากแผ่นที่ใกล้มือสุดไปเรื่อยๆ 

 

คณะวิศวกรรมศาสตร์

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

คณะบัญชีและบริหารธุรกิจ 

 

ร่างบางค่อยๆเขยิบมาทางขวามือทีละนิดเมื่อยังไม่พบชื่อที่ต้องการ 

 

คณะวิทยาศาสตร์ 

อ๊ะ!

 

“อ๊ะ!”   ไหล่บางๆของทงเฮกระทบกับอะไรบางอย่างที่สูงราวกำแพงแต่มันคือไหล่กว้างของอีกคนที่กำลังเดินย้อนมาจากคนละด้านของโต๊ะ   แม้แรงปะทะจะเพียงเท่าสายลมพัดผ่านแต่ทงเฮก็เอ่ยขอโทษออกไปโดยอัตโนมัติ   

 

“ขอโทษฮะ...”   แม้แต่คำขอโทษก็ยังเหมือนกับนัดหมายกันไว้   ร่างบางเอียงคอนิดๆก่อนจะถอยหลังรอให้อีกคนเดินผ่านไป  แต่คนตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าจะขยับตัว  

 

ทงเฮจึงเงยหน้าขึ้นมองคนที่สูงกว่าตนเองไม่น้อยอย่างสงสัย   ก่อนจะพบกับใบหน้าคมเข้มรับกับรอยยิ้มนิดๆที่มุมปาก   ดวงตาเรียวยาวสะกดให้คนมองตกอยู่ในวังวน   ไม่อาจละสายตาจากริมฝีปากหยักเกินชายตรงหน้าไปได้เลย 

 

“เซ็นต์ก่อนเลยครับ”   น้ำเสียงทุ้มจุดความร้อนเล็กๆบนแก้มของทงเฮได้อย่างไม่ตั้งใจ   และไม่เข้าใจด้วยว่าจะต้องเขินทำไมกับแค่ถูกผู้ชายหน้าตาดีคนนึงเสียสละให้เซ็นต์ชื่อก่อน 

 

“ไปกันเถอะทงเฮ”  ซองมินที่เดินกลับมาพอดีลากทงเฮให้ขยับไปตามแรงฉุด 

 

“ทำไม....”  เดินมาจนจะถึงประตูไม้บานใหญ่  คนลากจำต้องหยุดถามเมื่อเห็นอาการแปลกๆของเพื่อนตัวเล็ก

 

“รู้จักไหม....คนเมื่อกี้น่ะ เฮ้ย!”  คนถามอุทานพลางฟาดมือลงบนไหล่เมื่อเห็นซองมินทำท่าจะเหลียวกลับไปมองคนตัวสูงที่ก้มหน้าก้มตาเซ็นชื่อลงบนกระดาษแผนเดียวกับที่ทงเฮเซ็นต์ 

 

“อืม....ท่าทางจะเป็นเด็กเจ้าถิ่นน่ะ   ทำไม...สนใจเหรอ...”   

 

“ก็....ไม่รู้สิ....หน้าตาก็ใช้ได้  ส่วนนิสัย....”  ริมฝีปากบางเม้มนิดๆพยายามรอยยิ้มเขินของตน

 

“อะไรๆๆ  อีทงเฮมีรักแรกในวันปฐมนิเทศนักศึกษาปีหนึ่ง   แถมเป็นรักแรกพบซะด้วย   สงสัยจะได้เจอเนื้อคู่อย่างที่หมอดูว่าซะแล้วม้าง....”   ลากเสียงยาวเป็นเชิงล้อเลียนเพื่อนที่นั่งก้มหน้างุดอยู่ข้างๆ 

 

“รักแรกพบอะไรกันเล่า...”

 

“นั่นๆ   เค้ามานั่งแถวบนเราด้วยนะทงเฮ”  ทั้งๆที่รู้ว่าซองมินขี้แกล้งแต่ทงเฮก็ยังอดหัวใจเต้นโครมครามไม่ได้   ชั่วชีวิตที่ผ่านมาก็เจอคนหน้าตาดีมามากมาย   แต่ทำไมกับคนๆนี้เท่านั้นร่างกายที่มันเคยเป็นของทงเฮมาตลอดจึงทรยศราวกับโดนควบคุมโดยคนอื่นไปซะแล้ว 

 

ร่างบางแอบหันไปมองที่นั่งแบบสโลปที่อยู่สูงขึ้นไปอย่างระวัง  แม้นักศึกษาใหม่จะมีจำนวนหลายร้อยแต่เค้าคนนั้นกลับดูโดดเด่นออกมาจากฝูงชนราวกับใครไปเปิดสปอตไลท์ส่องอยู่อย่างนั้น 

 

“แล้วเค้าชื่ออะไร...ได้ดูหรือเปล่า?”   ซองมินเลียบๆเคียงๆถามเมื่อเห็นทีท่าเอาจริงของเพื่อน   คนฟังส่ายหน้าจนผมปลิว 

 

“ไม่ทันได้มองอ่ะ   ก็เค้าเล่นให้ชั้นเซ็นชื่อก่อนซะได้”

 

“โห เจนเทิลแมนน่าดู   เลดี้เฟริสซะด้วย”  พูดไปก็ลูบไหล่ที่โดนทงเฮทุบเบาๆเพราะแสลงหูกับคำเรียกนั้น  ก่อนจะพูดต่ออย่างเอาใจ 

“เถอะน่า....ยังไงก็เรียนคณะเดียวกันไม่ใช่เหรอ...เค้าเรียกพรหมลิขิตไงรู้ไหม?”  

 

 

หลังจากนั้นทงเฮไม่รู้จะเรียกปรากฏการณ์แปลกใหม่ที่ชีวิตเพิ่งได้เคยสัมผัสนี้ว่าพรหมลิขิตได้หรือเปล่า   เพราะทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในคณะก็พบกับใครคนนั้นอย่างที่คาดหมายไว้    

 

“นี่อีทงเฮ...ส่วนคนตัวสูงรูปหล่อนี่คือ โจคยูฮยอน”  เสียงใสของสาวน้อยร่างบาง-ยุนอา  ที่ลากคนตัวสูงรูปหล่อไปแนะนำกับเพื่อนร่วมคณะอีกราวยี่สิบคน 

 

“ชั้นไปสืบมาให้แล้วนะทงเฮ  เนื้อคู่ของทงเฮจบจากโรงเรียนสาธิตของมหาวิทยาลัยคยองฮี  เป็นเจ้าถิ่นจริงๆด้วยเห็นไหม?”   เนื่องจากร้อยละเก้าสิบของนักศึกษาใหม่ก็คือเด็กที่มาจากโรงเรียนสาธิตในเครือนั่นเอง   ต่างจากเค้าและซองมินที่มาจากโรงเรียนอื่นนอกโซล 

 

“หมั่นไส้ยัยยุนอานี่จังอ่ะทงเฮ   เที่ยวลากคยูฮยอนไปแนะนำตัวทำอย่างกับเป็นแฟนกันยังงั้นแหละ” 

 

ดวงตาสดใสของทงเฮมีแววกังวลขึ้นมาทันที

“คยูฮยอนเค้ามีแฟนยังอ่ะซองมิน”   คนฟังอมยิ้มให้กับเสียงกระซิบกระซาบราวกับมันคือความลับสุดยอดของรัฐบาลก็ไม่ปาน

 

“เท่าที่ชั้นฟังมาน่ะยังโสด....สนิทนะ  เนเวอร์...ไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยด้วย   งานนี้เล่นของสูงเชียวนะทงเฮ   แถมคู่แข่งท่าจะเยอะซะด้วย” ทงเฮไม่ค้านคำบอกเล่าของซองมินแม้แต่คำเดียว  เดินผ่านไปทางไหนก็ได้ยินสาวๆจับกลุ่มคุยกันแต่เรื่องของโจคยูฮยอนจนอดเซ็งไม่ได้ 

 

“แต่อย่าเพิ่งท้อ...อกหักดีกว่ารักไม่เป็นจริงมะ”คนฟังได้แต่ยิ้มแห้งๆแม้จะรู้ว่าเพื่อนพูดเรื่องจริงแต่ทงเฮนึกเกลียดประโยคนี้จับใจ  

 

นอกเหนือจากใบหน้าที่เกินจะใช้คำว่าดูดี   อีกสิ่งหนึ่งที่ดูเหมือนพระเจ้าจะลำเอียงประทานให้โจคยูฮยอนมามากกว่าคนทั้งชั้นปีก็คือมันสมอง ไม่ว่าการสอบเล็กสอบน้อยยิบย่อยเพียงใด  ไม่เคยเลยที่ผู้ชายคนนี้จะไม่คว้าตำแหน่งท็อปมา 

 

“สงสัยตรงไหนเหรอทงเฮ?”  เสียงทุ้มไม่เบานักที่ไต่ถามขึ้นทำเอารังสีความอิจฉาของบรรดาสาวๆรอบตัวแทบจะแผ่ออกมาเผาทงเฮเป็นผุยผง   ร่างบางหันกลับไปสบตาคนข้างๆด้วยความสงสัย...นายมีพลังจิตด้วยรึไงนะคยูฮยอน 

 

“ก็บนหน้าผากนายมีเครื่องหมายคามอันเบ้อเร่อ”  คยูฮยอนเฉลยอย่างอารมณ์ดี  ทำเอาซองมินที่นั่งอีกด้านของทงเฮต้องเอาศอกแหลมๆมากระทุ้งเอวเล็กหลายทีติดกัน 

 

“อะไร?”  เบี่ยงตัวมากระซิบถาม  ไม่อยากให้ร่างสูงเห็นว่าตัวเองแอบคุยเดี๋ยวจะเสียภาพพจน์ 

 

“ทำไมหมอนั่นต้องมาคอยใส่ใจนายด้วยเนี่ย...ชักยังไงๆแล้วน้า” ทงเฮตวัดสายตาไปทางคยูฮยอนที่ยังมีสมาธิจดจ่อกับการเรียนตรงหน้าแล้วจึงหันมาโต้ตอบซองมินด้วยแก้มที่แดงระเรื่อ 

 

“จะบ้าเหรอ...เค้าก็ถามตามประสาเพื่อนน่ะ” 

 

“แต่ชั้นว่าไม่นะทงเฮ...คิดดูสิ  หมอนั่นทำไมต้องมานั่งเรียนกับนายทุกคาบ  ทั้งๆที่เพื่อนสมัยมัธยมก็ออกเกลื่อน”  ซองมินทิ้งทุ่นระเบิดในใจทงเฮแล้วกลับไปก้มหน้าก้มตาจดเลคเชอร์ทั้งที่อมยิ้ม  ทำเป็นไม่สนใจคิ้วเรียวสวยของคนข้างๆที่เริ่มขมวดเป็นปม 

 

ว่ากันตามจริงทงเฮก็อยากคิดเข้าข้างตัวเองแบบนั้นเหมือนกัน   ที่จู่ๆคยูฮยอนก็มาขอนั่งเรียนด้วยเมื่อย่างเข้าคาบเรียนที่สาม  แล้วจากนั้นมาก็เหมือนเป็นที่รู้กันว่าที่นั่งทางขวามือของทงเฮนั้นเป็นของใคร 

 

ดูเผินๆเหมือนกับว่าผู้ชายเพอร์เฟ็คทั้งหล่อทั้งเก่งอย่างโจคยูฮยอนควรจะพกพาความหยิ่งให้สาสมกับศักยภาพ   แต่โจคยูฮยอนที่ทงเฮได้สัมผัสคือผู้ชายหน้าตาดี  นิสัยดี  มีอารมณ์ขัน  ดังนั้นจึงไม่น่าจะแปลกใจหรอกหากสาวๆทั้งคณะรวมถึงหนุ่มหน้าสวยอย่างทงเฮด้วยที่ต้องมาตกบ่วงเสน่ห์ของผู้ชายคนนี้ 

 

“เสื้อบางไม่หนาวเหรอทงเฮ...”  ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะดึงความคิดกลับเข้ามาถึงบทเรียน  แจ๊คเก็ตสีเข้มของคนข้างตัวก็คลุมบนไหล่บางอย่างเบามือโดยผู้เป็นเจ้าของ   จมูกของทงเฮไม่อาจปฏิเสธกลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อนๆชวนให้หลงใหล   ถึงแม้เนื้อผ้าจะไม่หนานักแต่ทงเฮกลับอบอุ่นไปถึงหัวใจ   

 

“ชั้นสับสนไปหมดแล้วนะซองมิน” 

 

คนฟังตักข้าวใส่ปากก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา 

 

“กินข้าวซะไอ้หมวย   เดี๋ยวมีทำแล็บบ่ายนะ” ทงเฮจิ๊ปากอย่างขัดใจ  มือบางเขี่ยข้าวในจานไปมาอย่างใช้ความคิดมากกว่าที่เคยคิดมาทั้งชีวิตเสียอีก 

 

“คยูฮยอนเค้าคิดอะไรของเค้ากันแน่นะ?” 

 

“คยูฮยอนเค้าคิดยังไงกับแกมากกว่า  แกถามผิดคำถามแล้วก็ถามผิดคนด้วย...เฮ้ย  จะบ่ายโมงแล้ว  เร็วรีบไปเรียน!!!” ว่าแล้วเจ้าฟักทองโหดก็ออกแรงลากปลาขี้สงสัยปลิวติดมือมาถึงห้องแล็บจนได้ 

 

“เพราะนายมัวแต่ถามอะไรไม่เข้าท่า  ดูซิ  เค้าบรีฟแล็บจบไปแล้วๆจะทำรู้เรื่องไหมเนี่ย”  ซองมินหันมาบ่นเสียงไม่เบานักทำเอาตัวต้นเหตุถึงกับหน้าซีดน้ำตาเจียนจะหยด  พับเรื่องหัวใจกับผู้ชายที่ชื่อโจวคยูฮยอนใส่กระเป๋าเป็นการชั่วคราว

 

TBC