All x Hae fiction area

[Short Fic]  Honey Baby :::: Kyuhyun x Donghae

Author : sarangHae (goldfish) & QHyunGirl น้องตูนค่ะ

 

 

“ทงเฮ  ทงเฮ”   เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้ร่างบางที่กำลังจรดปลายเท้าลงบนบันไดทางออกคณะชะงักไปชั่วครู่   รอยยิ้มหวานถูกวาดลงบนฝีปากเรียวสวยให้คนที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาด้านหลัง

 

“ว่าไงซองมิน?”

 

 

คนมาใหม่หยุดหายใจหอบหลังจากที่ออกวิ่งเต็มฝีเท้าเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทคนนี้กำลังจะก้าวพ้นทางออกของคณะเศรษฐศาสตร์ไป  

 

 

ใครจะว่าอีทงเฮคงแก่เรียน  หยิ่ง  ไม่เอาเพื่อนฝูงยังไง   แต่สำหรับอีซองมินแล้ว  ทงเฮคือคนที่คบด้วยแล้วสบายใจ   ทั้งความไม่เรื่องมาก   ไม่ช่างเม้าท์   ไม่ละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวจนดูเหมือนมีเส้นบางๆกั้นระหว่างตัวเองกับเพื่อนคนนี้อยู่เสมอ  แต่ซองมินก็ยังอดเอาใจใส่ทงเฮเป็นคนแรกไม่ได้เสียที

 

“วันนี้สอบเสร็จ  ทงเฮรีบกลับบ้านเหรอ?  จะชวนไปฉลองหลังสอบกับเพื่อนๆน่ะ”

 

 

ร่างบางอมยิ้มให้คนตรงหน้า  ก่อนจะเช็ดหยดเหงื่อที่ระแก้มของซองมินออกอย่างนุ่มนวล

 

 “อืม....พอดีมีธุระกับที่บ้านน่ะ”

 

คนฟังยิ้มเจื่อนลงทันที  แม้จะชินชากับคนตอบปฏิเสธของอีกฝ่ายมานับไม่ถ้วนตั้งแต่ปีหนึ่งจนย่างเข้าปีที่สาม   ถึงจะรู้ว่าคนตรงหน้าคือทายาทอันดับต้นๆของเกาหลี  แต่ซองมินก็ยังอยากให้ทงเฮเปิดตัว เปิดใจรับเพื่อนร่วมคณะให้มากกว่านี้

 

 

“อย่าโกรธเราเลยนะซองมิน   เย็นแล้วประเดี๋ยวกลับดึกที่บ้านจะว่าเอา”  ทงเฮยิ้มน่ารักทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวจากมา   แม้จะมีแก่ใจหันกลับมาชูสองนิ้วให้แต่คนมองก็ยังรู้สึกเหี่ยวแห้งในใจอยู่ดี

 

 

“ไปกันเถอะซองมิน  หมอนั่นไม่ไปก็เรื่องของเค้าเถอะ  ขยันชวนจริงเค้าไม่อยากไปกับพวกเราดูไม่ออกเหรอ?” 

 

ซองมินตวัดสายตาดุๆใส่คนพูดจนหน้าซีดก่อนที่จะเดินนำหน้ากลับไปทางเดิม   ทำไมจะดูไม่ออก  อีซองมินไม่ใช่คนโง่สักหน่อย   แต่พอเห็นหน้าใสๆยิ้มสวยๆของทงเฮแล้วเขาก็ไม่อยากจะละสายตาเท่านั้น  ความรู้สึกดีๆที่มีให้อีกฝ่ายแม้จะหาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้  เขาก็เลือกที่จะเก็บมันไว้กับตัวดีกว่า

  

 

 

 

 

ทงเฮใช้นิ้วเคาะกับพวงมาลัยรถตามจังหวะเพลงสากลที่เปิดคลอเบาๆ  ดวงตาคู่สวยมองผ่านกลุ่มคนที่เดินข้ามถนนตามสัญญาณไฟอย่างไม่ใส่ใจนัก  ใบหน้าชวนมองประดับไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ  ไม่ใช่เรื่องการสอบในวันนี้   ยิ่งหันกลับมามองข้าวของที่เลือกซื้อมาจากซุปเปอร์มารเก็ตหรูรอยยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้น  

 

 

รถมินิคูเปอร์สีเหลืองคาดดำเลี้ยวเข้าไปจอดในที่จอดส่วนตัวของคอนโดหรูกลางกรุง   ทงเฮจัดการขนสัมภาระออกจากรถพลางฮัมเพลงอย่างสุขใจจนเผื่อแผ่รอยยิ้มหวานให้พนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าลิฟต์ที่ได้แต่มองตาค้าง

  

“ฮัลโหล  คุณคยูฮยอนยุ่งอยู่หรือเปล่าฮะ?”   ร่างบางหนีบโทรศัพท์มือถือราคาแพงไว้กับซอกไหล่ขณะเทเส้นสปาเกตตี้ลงในน้ำเดือด

 

((นิดหน่อย  มีอะไรรึเปล่า?)) 

 

 

คนฟังอดย่นจมูกใส่ไม่ได้  เชอะ  ทำอย่างกับเราเป็นเลขาที่หาเจ้านายยังไงยังงั้น  แต่เสียงที่ดังลอดปลายสายเข้ามาบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มกำลังอยู่ในห้องประชุม  ความรู้สึกอ่อนหวานแล่นเข้าจับหัวใจ 

 

 

...ต่อให้ยุ่งแค่ไหน  คยูฮยอนก็ยังสละเวลามาใส่ใจความรู้สึกของเค้าเสมอ...

 

 

“จะโทรมาเตือนเรื่องเย็นวันนี้”

 

 

((ไม่ลืมหรอก  เดี๋ยวเลิกประชุมก็กลับบ้านแล้ว))

 

 

แค่คำว่า-บ้าน-จากน้ำเสียงทุ้มๆนั่นก็ทำเอาร่างบางหน้าแดงแข่งกับมะเขือเทศที่เพิ่งล้างไปเมื่อสักครู่

 

 

“ถะ ถ้างั้นไม่กวนแล้ว  กลับเร็วๆนะ  ทงเฮจะรอ”  พูดจบก็ชิงตัดสายเสียก่อนไม่งั้นคนพูดอาจจะเขินจนตายก็ได้  คุณคยูฮยอนจะสังเกตไหมนะว่าเค้าเลือกที่จะเรียกชื่อตัวเองยามออดอ้อนขอเอาแต่ใจ

 

 

ร่างบางกวาดตาไปรอบๆครัวระหว่างรอให้เส้นสปาเกตตี้สุก   ถ้าพ่อแม่กลับมาจากเมืองนอกมาเห็นอาจจะดีใจเสียยิ่งกว่าหุ้นในตลาดหลักทรัพย์วิ่งชนเพดานเสียอีก   ร้อยวันพันปีคนอย่างอีทงเฮเคยเข้าครัวเพื่อใครที่ไหน   มีแต่คนเข้ามาเอาอกเอาใจสารพัด

 

....แต่คุณคยูฮยอนไม่รู้นี่....

 

 

นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทงเฮก็อยากจะทิ้งผมตัวเองแรงๆ   เรื่องที่ทำให้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกมาจนทุกวันนี้  

 

 

...จะบอกคุณคยูฮยอนยังไงดี  ว่าอีทงเฮคนนี้ไม่อยากตกอยู่ในสภาพของ-เด็กเสี่ย-เลย....

  

 

Part1

 

 

ตึ้ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

ร่างบางสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาที่ตั้งไว้   มือเรียวคว้าโทรศัพท์มือถือที่กลิ้งตกอยู่ข้างโซฟาราคาแพงขึ้นมากดปิดเสียงเตือนสั่นเทา  ทั้งโกรธ  ทั้งน้อยใจ

 

 

 

....ห้าทุ่ม!!!...

 

ไหนบอกว่าประชุมเสร็จแล้วจะรีบกลับไงล่ะ  คนโกหก  !!!

 

 

ทงเฮใช้หลังมือป้ายน้ำตาออกอย่างโกรธๆ  นึกแค้นใจตัวต้นเหตุที่ทำให้เค้าตกอยู่ในสภาพนี้นัก  กี่ครั้งกี่หนที่ความบ้างานของคยูฮยอนทำให้เค้าต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า  นึกอยากจะตีจากไปให้พ้นๆแต่ก็ไม่เคยทำได้จริงซักครั้ง

 

....ชั้นขอโทษนะทงเฮ  คราวหน้าจะไม่ทำแล้วล่ะ.... 

 

แค่คำขอโทษง่ายๆที่มาพร้อมอ้อมกอดอุ่นๆก็ทำให้ร่างบางไปไหนไม่รอดจนต้องมานั่งน้อยใจจนทุกวันนี้ไง

 

 

 

 

หลังจากเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำเพื่อชำระคราบน้ำตาจนหมด  ทงเฮก็มานั่งนึกวิธีดัดนิสัยคนบ้างานของคยูฮยอนยังไงดี  เด็กเสี่ยถ้าเจอปัญหาแบบนี้เค้าจะทำยังไง

 

...มีกิ๊ก!!!...

 

“มีกิ๊ก???”  ทงเฮตะโกนใส่โทรศัพท์จนคิดว่าคนทั้งคอนโดคงจะได้ยินแน่ๆ

 

“ก็เออน่ะสิ   นี่...ชั้นอุตส่าห์ตั้งกระทู้ถามในเว็บบอร์ดเพื่อแกเลยนะเว้ย!”

 

“ กระทู้อะไรของแกวะฮยอกแจ”  ทงเฮกรอกเสียงถามไปขณะที่หูก็คอยเงี่ยฟังการกลับมาของชายหนุ่ม

 

“ก็ชั้นสมมติว่าตัวเองเป็นเด็กเสี่ยที่โดนเจ้าของบ้างานทอดทิ้งไง  โห แต่ละคนที่มาตอบก็ยุให้มีกิ๊กใหม่ทั้งนั้น  แถมยังบอกให้เลือกคนที่เด็กกว่า  หล่อกว่าด้วย  บางคนเสนอตัวเองมาให้ก็มีนะแก”  ฮยอกแจหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี  ทำเอาคนฟังด่าลั่นในความหวังดีไม่เข้าเรื่องนี้โดยไม่ต้องรักษาภาพพจน์  ก็คบกันมาจนรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้วนี่นา

 

“มันจะดีเหรอวะ?”

 

“งั้นแกก็ทนต่อไปเหอะถ้างั้น   แล้วอย่ามาบ่นให้ชั้นฟังอีกนะเว้ย  ท่านฮยอกแจคนนี้รำคาญจะแย่”

 

“โอ๋ๆๆ  อย่าเพิ่งงอนสิฮยอกแจเพื่อนเลิฟ   ชั้นจะไปหาเด็กที่ไหนมาล่ะ   แถมหล่อกว่าคุณคยูฮยอนมันจะมีเหรอแก” 

 

 

คนฟังแอบถอนหายใจ  แม้จะเห็นอาการคยูฮยอนริซึ่มของทงเฮมาจนชิน  เรียกได้ว่าตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอหน้าเลยเชียว  แต่ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้สักที  เค้าเองก็หน้าตาดีระดับต้นๆ  ทำไมทงเฮไม่เคยสะดุดตาบ้าง  ณ  จุดนี้

 

“ถึงจะไม่หล่อกว่า  แต่ก็ไม่ควรมองข้ามเลยนะ  มองไปรอบๆตัวสิทงเฮ  มองไปไกลกว่าคุณคยูฮยอนแล้วก็จะเจอเอง”  พูดไปฮยอกแจก็เขินไป  แอบถูจมูกแก้เขินแม้คนฟังจะมองไม่เห็น

 

 

“ใครเหรอๆ  คนที่หน้าตาดีแถมเด็กกว่าคุณคยูฮยอนน่ะ”  ทงเฮก็ลุ้นอยู่เหมือนกัน  ในสมองพยายามสแกนภาพคนที่รู้จักทีละคนๆ

 

 

“นึกออกแล้ว!”

 

 

“ใครเหรอทงเฮๆ”  ฮยอกแจกระซิบถามอย่างลุ้นสุดขีด  เหมือนsuper juniorตอนลุ้นผลmusic bankเลยทีเดียว

 

“ก็มินโฮ  น้องรหัสชั้นไง!”

 

 

 

"อ๊ะ ฮยอกแจ วางก่อนนะ คุณคยูฮยอนกลับมาแล้ว" ทงเฮรีบตัดสายเพื่อนรัก แล้วปั้นหน้านิ่ง ออกไปรับมนุษย์บ้างานบางคน   คอยดูนะ ทงเฮจะเอาคืนให้เข็ด ต่อให้ซื้อรถ ซื้อคอนโด ของแบรนด์เนมไหนๆ มาเซอร์ไพรส์ จะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด "ยังไม่หลับอีกหรือ" เสียงทุ้มนุ่มจากร่างสูงที่มีตำแหน่งเป็นประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของเกาหลีใต้ และตำแหน่งเจ้าของหัวใจของอีทงเฮ เอ่ยถามขึ้นหลังจากที่เปิดประตูเข้ามาในห้องนอน

“.............................” ถ้านอนแล้วคุณคยูฮยอนจะเห็นทงเฮนั่งอยู่ตรงนี้หรอ  อยากจะตอบแบบนี้ใจจะขาด แต่เดี๋ยวต้องมีรายการอบรมเรื่องมารยาทการพูดกับผู้ใหญ่แน่ๆ  เพราะฉะนั้น เงียบเท่านั้นคือคำตอบ

“ไม่เอาน่าทงเฮ   งอนอะไรคุณคยูฮยอน   หืม?”  ประธานหนุ่มเห็นคนรักไม่ยอมพูดจาด้วยซักที  คงเข้าโหมดงอนเป็นแน่แท้  ร่างสูงเลยเดินเข้าไปใกล้ๆ  พร้อมกับเอื้อมมือไปกอดทงเฮเอาไว้หลวมๆ  มือแข็งแกร่งลูบที่ผมนุ่มลื่นของคนรักตัวเล็กเบาๆ  พลางโยกตัวไปมาคล้ายการขับกล่อม  คยูฮยอนรับรู้ได้ถึงน้ำอุ่นๆ ที่หยดลงบนไหล่ของเขา 

“คุณคยูฮยอนผิดนัดอีกแล้ว  เราอุตส่าห์นัดกันไว้แล้ว  แต่คุณคยูฮยอนก็ยังลืมมัน  งานคุณยุ่งตลอด กว่าจะหาเวลาว่างได้ ยากแทบตาย เวลาที่อยู่ด้วยกันแค่น้อยนิด คุณก็ทำลายมัน  เมื่อไรคุณคยูฮยอนจะเห็นผมสำคัญกว่างานซักทีครับ”  จากที่ตอนแรกกะว่าจะงอนเฉยๆ แต่นี่กลายเป็นระเบิดอารมณ์น้อยใจออกไปได้ยังไงนะทงเฮ  คุณคยูฮยอนต้องมองว่าทงเฮเป็นเด็กขี้แยแน่ๆ เลย

“ฉันขอโทษ คราวหน้าไม่มีแล้วจริงๆ นะ สัญญาเลยเอ้า  ด้วยเกียรติของคนรักอืทงเฮ ขอสัญญาว่า...” ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากสัญญาออกไป ร่างบางของคนรัก ก็เขย่งปลายเท้าขึ้นมาจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของเขาเสียก่อน

“คุณคยูฮยอนสัญญาเป็นรอบที่เก้าล้านหนึ่งแสนสามหมื่นแล้วครับ”  เล่นทีเผลอเสร็จ ก็เงยหน้าพูดด้วยน้ำเสียงทะเล้น แต่ดวงตายังคงคลอด้วยหยาดน้ำแวววาว  คยูฮยอนจึงใช้ริมฝีปากซับน้ำตาที่นัยน์ตาคู่สวย  จากนั้นจึงไล่ต่ำลงมาจนถึงริมฝีปากบางของคนตัวเล็ก  แล้วจูบง้องอนหวานๆ ก็เริ่มต้นขึ้น  

สามเดือนที่แล้ว

ทงเฮจำได้ขึ้นใจทีเดียวว่าวันนั้นเป็นคืนวันศุกร์   ไม่ใช่เพราะทงเฮเป็นคนความจำแม่น  แต่เพราะมันเป็นศุกร์สิ้นเดือน  ผับเจ้าประจำเนืองแน่นเสียจนร่างบางหมดสนุก  

 

 

ขณะที่กำลังคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมใบโปรดแล้วเดินไปรอฮยอกแจที่รถในขณะที่อีกฝ่ายกำลังเข้าห้องน้ำ   ทงเฮก็รู้สึกว่ามีแรงบีบไม่เบานักบนหัวไหล่กลมกลึงที่โผล่พ้นเสื้อคอปาดสีดำสนิทของตน

 

 

“น้องหนูคนสวยจะเล่นตัวไปถึงหนายยย”

แค่น้ำเสียงก็ทำเอาคนฟังแทบจะขย้อนของเก่าออกมาจนหมด   ไอ้เสี่ยหน้าหม้อเจ้าเดิมที่ตามเทียวไล้เทียวขื่อเสนอตัวเป็นผู้ปกครองโดยมีเรือนร่างหวานล้ำของทงเฮเป็นข้อแลกเปลี่ยน

 

 

แต่ขอโทษนะ  มันไม่รู้ตัวหรือไงว่าแค่รถส่วนตัวทงเฮคันเดียวก็ซื้อบริษัทกระจอกๆของหมอนี่ได้น่ะ 

 

 แล้วไหนจะหน้าตาปะยี่ห้อเกาหลี๊ เกาหลีนี่อีก   ทงเฮปลื้มคนหล่อนะจะบอกให้

 

 

“ท่าทางจะพูดภาษาคนไม่รู้เรื่องนะลุง   บอกแล้วไงว่าชั้น-ไม่ใช่เด็กเสี่ย-โว้ย!  จำใส่กะโหลกไว้มั่ง”   เหลืออดเข้าร่างบางจึงหันไปตวาดใส่  มือเตรียมคว้าแก้วบรรจุน้ำสีอำพันหวังจะสาดใส่หน้าฉุๆของอีกฝ่าย   เสียงหัวเราะเจือสมเพชที่ดังรอบตัวทำเอาคนสูงวัยเริ่มฉุน   มือหยาบกร้านยกขึ้นหมายจะคว้าต้นแขนขาวเนียนของทงเฮแต่กลับโดนกระชากจนผงะหงาย

 

 

“เอาเวลาเคลมเด็กไปจัดการหนี้สินของตัวเองก่อนดีไหมซึงฮวาน!”

 

“ท่านประธาน!”

 

แค่ประโยคเดียวกับการปรากฏกายของชายหนุ่มก็สมารถกำจัดตัวก่อกวนได้ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ  ทงเฮได้แต่กระพริบตาปริบมองร่างสูงสง่าของคนตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง

 

ชายหนุ่มร่างสูงในสูทราคาแพงสีดำสนิท  ผมหยักศกน้อยๆสะบัดปลายระกับต้นคอขาวสะอาด  ใบหน้าที่ไม่ว่ามองมุมไหนก็ประกอบไปด้วยเครื่องหน้าที่ดูดีไม่มีที่ติ   ดวงตาคมกริบตวัดมองใบหน้าสวยหวานของทงเฮอยู่อึดใจ

 

“เฮ้ย!”

 

ไม่ทันไรน้ำสีอำพันนั้นกลับสาดรดลงบนสูทที่เริ่มยับนิดๆ  หากเจ้าของแก้วนั้นกลับใช้ร่างสูงเป็นหลักยึดไม่ให้หน้าคว่ำลงไปเสียก่อน

 

 

มือแกร่งประคองที่เอวบางโดยอัตโนมัติ  กลิ่นน้ำหอมกรุ่นจางมาจากร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดที่กำลังระล่ำระลักขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ถึงความซุ่มซ่ามของตัวเอง

 

ทงเฮยอมรับอย่างไม่อายเลยว่าจังหวะที่คนตัวสูงกำลังจะเบือนหน้ากลับไปทำเอาหัวใจคนตัวเล็กกระตุกจนเจ้าตัวเองยังตกใจ   มือไปก่อนที่สมองเสียอีก   อะไรบางอย่างบอกกับทงเฮว่าอย่าปล่อยให้คนๆนี้เดินจากไป

   

 

 

 

 

 

“ทานอะไรมาหรือยังครับ?”  มือเรียวคลี่เนคไทสีควันบุหรี่ออกให้อย่างรู้งาน   เสียงทุ้มพึมพำบอกว่าทานแค่กาแฟตั้งแต่เมื่อหัวค่ำทำให้ทงเฮผละออกเตรียมจะเอาสปาเก็ตตี้มีทบอลที่ตัดใจเททิ้งไว้ลงมาอุ่นด้วยไมโครเวฟ แต่ติดที่มือใหญ่ของคนที่นั่งเอนๆอยู่บนโซฟา    โจคยูฮยอนรั้งคนที่ยืนอยู่เข้ามาหาก่อนจะซุกแนบใบหน้าหล่อเหลาของตนลงบนแผ่นอกนุ่มอย่างออดอ้อน

 

“อย่าเพิ่งเลย   ยังไม่หิว   อยากกอดทงเฮมากกว่า” 

 

อ่า...บทจะตรงก็ตรงเป็นไม้บรรทัดเชียวนะ

 

 

 

ทงเฮทำใจแข็งปลดสองมือของคยูฮยอนออก   เลี่ยงไม่สบตาคมๆที่ละห้อยปนตัดพ้อเหมือนหมาที่เห็นเจ้าของเดินถือถุงเพ็ดดีกรีผ่านหน้าไป   ถ้าส่องกระจกตอนนี้  หน้าสวยๆของเค้าคงมีความว่าใจร้ายที่เขียนด้วยลายมือของชายหนุ่มแปะอยู่กลางหน้าผากแน่ๆ

 

 

“ทานให้หมดครับ   คนเค้าอุตส่าห์ตั้งใจทำรู้หรือเปล่า”   วางจานสปาเก็ตตี้ลงตรงหน้าแล้วทงเฮก็ทิ้งตัวลงนั่งเสียจนชิด   ริมฝีปากบางของคนช่างค่อนขอดเลยโดนช่วงชิงจูบเหมือนเป็นออเดิรฟเรียกน้ำย่อย

 

ฟังคนตัวสูงเล่าถึงสาเหตุของการเบี้ยวนัดครั้งนี้แล้วร่างบางก็เกือบจะใจอ่อนอีกครั้ง 

 

...ไม่ได้ ๆๆ  จะทำการใหญ่ใจต้องเหี้ยม...

 

คอยดูเถอะ   คุณคยูฮยอนจะไม่กล้าเบี้ยวนัดของเราสองคนอีกเลย

 

คนตัวเล็กแอบวาดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะปล่อยให้อีกคนดึงเข้าไป-ช่วยอาบน้ำ-ให้แต่โดยดี

            

“ทำไมวันนี้ไปแต่เช้า   ปกติมีเรียนบ่ายนี่”  

 

ความจำของชายหนุ่ม  นอกจากมีให้ตัวเลขในตลาดหุ้นแล้ว  ยังมีเหลือเฟือเผื่อแผ่มาถึงตารางเรียนและกิจกรรมเสริมหลักสูตรทั้งหลายแหล่ของทงเฮอีกด้วย

 

 

“มีนัดทำรายงานกับซองมินน่ะครับ”   อมยิ้มกับคำตอบคล่องแคล่วของตัวเองที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน  มือเล็กสาละวนกับการผูกเน็คไทให้คนตัวสูงที่นั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสบายใจ 

 

 

“คุณคยูฮยอนครับ...”  ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนตักกว้างมือทั้งสองโอบรอบต้นคออีกฝ่ายไว้หลวมๆ  กิริยาออดอ้อนแบบนี้คยูฮยอนทนอ่านหนังสือพิมพ์ต่อไม่ไหว

 

 

“ว่าไงครับ?”

 

 

พับหนังสือพิมพ์ในมือวางส่งๆก่อนจะเกาะกุมบั้นเอวเล็กๆหากำไรยามเช้า

 

 

“ทงเฮอยากขออะไรคุณคยูฮยอนอย่างนึง” 

 

 

“กระเป๋า  สร้อย  หรือรถ?”   ลงว่าเรียกแทนตัวเองว่าทงเฮแบบนี้   ของที่อยากได้ต้องไม่ธรรมดาแน่   คยูฮยอนไม่นึกโกรธ   ในเมื่อออกปากแล้วว่าจะดูแล   ก็ต้องดูแลทุกอย่างชนิดไม่ให้ขาดตกบกพร่อง   แต่คนฟังอยากจะต่อยสักเปรี้ยงถ้าไม่ติดว่ารักมาก   เห็นเราเป็นคนขี้งกขนาดไหนกัน   ของแบบนั้น...อีทงเฮมีจนเข้าขั้นเบื่อไปแล้ว

 

 

“วันนี้ขอไปเที่ยวกับเพื่อนได้ไหมครับ?”  

 

 

“เที่ยวกับเพื่อน?”  

 

 

“เพื่อนที่คณะสองสามคนน่ะครับ” 

 

 

 

คยูฮยอนมองใบหน้าสวยที่เค้าหลงใหลอย่างนึกเอ็นดู   อยากจะทำตัวปากตรงกับใจบอกว่า-ไม่ให้ไป   แต่แววตาหวานซึ้งที่กำลังส่งสัญญาณออดอ้อนแบบนี้   ชายหนุ่มก็ใจแข็งด้วยไม่ลง   ที่ซื้อรถให้ขับนี่ก็เพราะว่าหวงกลัวว่าจะมีหนุ่มอื่นอาสามาส่ง   ที่ออกกฏว่าห้ามเถลไถลก็เพราะไม่อยากให้เที่ยวไปเดินโปรยเสน่ห์ที่ไหน   

 

 

“เป็นเด็กดีของโจคยูฮยอนแบบนี้จะไม่ยอมได้ไงกัน    แต่....”

 

รอยยิ้มกว้างหุบลงทันที   ทำไมต้องมีคำนี้ด้วย

 

 

“แต่....ต้องให้คุณคยูฮยอนไปรับ”

 

 

“โอเคครับ”   ทงเฮยิ้มตาหยีก่อนจะประคองสองแก้มของคยูฮยอนมอบรางวัลสำหรับการยอมตามใจครั้งนี้   ริมฝีปากสีชมพูอ่อนขบเม้มติ่งหูชายหนุ่มอย่างขี้เล่นก่อนจะผละไปหยิบกุญแจรถ

 

 ....เท่านี้ก็เรียบร้อยโรงเรียนทงเฮ....   

  

 

 

 

 

“มินโฮ!!  พี่รหัสมึงมาว่ะ  แม่งน่ารักชิบ”   วลีสุดท้ายแม้จะเบาแสนเบาที่ก็ยังดังพอที่จะทำให้เชว มินโฮระคายหูได้   ร่างสูงโยนblackberryในมือทิ้ง   ก้าวยาวๆไปหาร่างเล็กที่ชะเง้อมองเป็นเป้าสายตาเด็กปีสองร่วมคลาสอย่างหวงแหน

 

 

“ทำไมไม่โทรมาล่ะครับ   เดี๋ยวผมไปหาพี่เอง  จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินมาถึงนี่”   มือใหญ่แตะข้อศอกพาเดินเลี่ยงออกมาหน้าตึก   นึกแช่งชัดหักกระดูกเพื่อนร่วมคลาสในที่ใจที่บังอาจส่งยิ้มขายขนมจีบพี่รหัส(ที่อยากให้เปลี่ยนสถานะเป็นมากกว่านั้น)อย่างกับว่าชาติที่แล้วเกิดเป็นพนักงาน7-11

 

 

“มีเรื่องจะรบกวนมินโฮหน่อยนะ”  

 

 

“เรื่อง......?”  

 

 

“อ่า.....เกรงใจนายจัง....”  คนแก่กว่าถูจมูกแก้เขินไปมา

 

 

มินโฮยิ้มมุมปากแบบที่เรียกได้ว่าผู้หญิงค่อนมหาวิทยาลัยอาจจะถูกน็อคเอ๊าท์ได้ง่ายๆ

แต่มันดูไร้พิษสงเหลือเกินเมื่อเจอกับอีทงเฮคนนี้

 

 

“อยากจะวานให้ไปเป็นเพื่อนซื้อของเย็นนี้หน่อย”

 

TBC

ได้ข่าวว่าเรื่องเก่าก็ยังไม่จบ แงๆๆๆ